Steamer Cry Wolf :: A Common Story

België ligt op de wereldkaart wat lullig tussen de reuzen Duitsland en Frankrijk in. Dat we den Duits in de loop der decennia enkele keren over ons heen hebben gekregen mag dan ook niet verwonderen. Maar wat die destijds in zijn opportunistische veroveringstocht over het hoofd zag, was dat de Belgen zich als één blok graniet zouden verzetten; een reflex ons mede ingegeven door ons traditioneel rijke verenigingsleven.

Hoewel de ontzuiling de voorbije jaren aan de betonnen muren tussen katholieken, liberalen en socialisten knabbelde, kon de liberale Verhofstadt er tijdens zijn dubbele ambtstermijn als premier niet voor zorgen dat het verenigingsleven uit elkaar viel. Eén van de basispijlers van het land blijft het enorme middenveld, waarin ook Bert Anciaux als Vlaams minister van Cultuur een niet onbelangrijke rol speelt. Alle financiële beslissingen die betrekking hebben op muziek, theater, kunst en andere moeten door Bertje worden goedgekeurd, een taak waarvan hij zich bij momenten als een slinkse populist kwijt.

Het in 2002 opgerichte Rarefish-collectief is een onafhankelijke organisatie voor indiemuziek, waar Bertje vooralsnog met zijn tengels niet aan kan. Het undergroundgezelschap huldigt dan ook zijn veelzeggende DIY-credo en organiseert op bescheiden schaal zijn eigenzinnige concerten en festivals voor het kleine publiek dat daar voor te vinden is. Eén van de bands die er het vroegste bij was om zich bij de groepering rond Wixel en vrienden aan te sluiten is Steamer Cry Wolf, een kwartet uit Aalst dat tot het stevigere werk binnen de scene behoort. Met A Common Story brengt de groep zijn eerste volwaardige plaat uit op het eigen Arsonist-label.

De eerste twee minuten van "And Today" vormen een gelaagde instrumentale aanloop, met de opbouw van een granieten gitaarmuur, om te ontsteken in een, aan Sonic Youth en Shipping News verwante, donkere rocksong. "If Ever" gaat op eenzelfde pad verder, maar houdt het met zijn hoekige ritmes iets beknopter en directer. Ook invloeden als Fugazi en Shellac zijn in onconventionele songs als "If Ever" of "Tinnitus" niet weg te denken; aan een radiovriendelijk StuBru-hitje hebben deze heren geen boodschap.

In eigen land doet het geluid van Steamer Cry Wolf nog het meest herinneren aan dat van het Leuvense Soon, een band die vorig jaar met zijn tweede plaat, Under The Wire, fel geprezen werd. Soon bediende zich op die plaat van een gelijkaardig posthardcoregeluid, maar flirtte hier en daar met de zo te mijden grenzen van het emomoeras. Steamer Cry Wolf weet daar te allen tijde weg te blijven en verzandt nergens in die door destructivisten zo geliefde (licht) pathetische ondertoon. Met de in het booklet geelgemarkeerde lyric "I will not be sad in this world" valt hun niet-emo-zijn zelfs vrij letterlijk te nemen.

"Wrong Turn" en "Dead Central" blijven zich, halverwege de plaat, van energieke ritmes bedienen en lossen geen moment hun houdgreep. Dit gezelschap teert merkbaar op een zeker metier en het vergaloppeert zich zelden. De opbouw is steeds secuur en doeltreffend en ondanks de gelaagde songstructuren blijft de plaat ademen.

Het Rarefish-collectief verzamelt in België een twintigtal acts uit de undergroundscene en afgaande op deze debuutplaat van Steamer Cry Wolf valt er daar nog heel wat lekkers te ontdekken. Wij zouden in een minder Laura Lynn-vriendelijke wereld dan ook durven te pleiten voor een smak overheidsgeld om de ontplooiing van deze scene te bevorderen. Nu zijn we echter al blij dat Bertje een onafhankelijke organisatie als Rarefish in alle rust laat bestaan. In sommige meer repressieve regimes zou een dergelijk muziekgenre van eigen bodem immers zelfs niet aan de oppervlakte komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × een =