Het is 1991 en Thé Lau verlaat het podium van Rock Werchter. Dave Stewart, voormalig lid van de Eurythmics maar op dat moment op zijn retour met The Spiritual Cowboys, slaat hem op de schouders: "Wat zijn jullie een goeie band, zeg!". Lau is al 39, maar voor het eerst heeft hij het gevoel dat hij bereikt heeft wat hij wilde: met Nederlandstalige teksten de internationale groten van de muziek naar de kroon steken.
Met albums als Blauw en Open is The Scene op dat ogenblik op zijn hoogtepunt: ondanks de ijzersterke concurrentie — Gorki, Noordkaap, Tröckener Kecks, zelfs De Mens — staat The Scene voor sommige van de beste Nederlandstalige teksten ooit, geruggensteund door een ijzersterke, pompende en groovende band die geen noot méér speelt dan de woorden nodig hebben. Een minder album (Avenue De La Scene, 1993) en een liveplaat die de groep op haar sterkst toont, volgen daarna nog.
Een artistieke wedergeboorte kwam er met Arena uit 1996: subtieler bij momenten en met een rijke instrumentatie resulteerde het twee jaar later in het onvolprezen Marlène. En toen liep het allemaal gruwelijk mis: crisis bij de platenfirma zorgde ervoor dat die plaat tussen de plooien van de geschiedenis verdween, majestueuze songs als "De rivier" en "Horizon" ten spijt. The Scene hield nog een viertal jaar stand, maar in 2002 liet Thé Lau verstaan dat de groep done and over was.
2007: Na vijf jaar afwezigheid zijn de leden van The Scene opnieuw bij elkaar en ligt er een nieuwe cd in de winkels. 2007 heet deze. Net zo kort en krachtig als de vroegere albumtitels en net als toen de vlag die de lading perfect dekt: tien oude, opnieuw opgenomen songs en twee nieuwe nummers. Heropgenomen, want na jaren spelen waren de liveversies superieur geworden aan de originelen.
"Het moet mooier, het moet beter/Met meer amoureus gevoel/Meer vanuit de onderbuik/Zoals het is bedoeld": met "Geloof" is meteen de samenvatting en een openingsstatement vanjewelste gemaakt. The Scene moest en zou meer zijn dan zomaar een bandje. "Ik wil dat The Scene één van die legendarische bands wordt die werkelijk iets in de muziekgeschiedenis van de Lage Landen betekenen", liet Lau immers ooit eens optekenen.
Meer punch, strakker, geroutineerder, dat is 2007, en het is meestal nog een stap vooruit. De iets te nadrukkelijke funk van "Steenworp" is een zeldzame misstap die ruimschoots wordt gecompenseerd door de goesting en de drive waarmee "Geloof" binnenvalt, "Samen" binnentrapt en "Zuster" triomfeert. Alsof er geen dag voorbij ging, is The Scene opnieuw die machtige machine die ooit podium na podium inpakte. Deze band speelt zo strak als een latexpakje rond de kont van Geert Lambert: Jeroen Booy drumt secuur als een metronoom, de pulserende baslijnen van Emilie Blom van Assendelft drijven het boeltje ongenadig vooruit, toetsenist Otto Cooymans gaat loos waar het moet, houdt in waar nodig. "Open" is groots en passioneel, nog sterker dan de al niet missen versie uit 1992.
Er zijn de vrienden die mee mochten doen. Sarah Bettens steekt een stemband toe vanuit de VS, Tom Barman tilt "Rigoureus" tot de hoogste regionen, Paskal Jakobsen (Blof) mag opdraven om van "Iedereen is van de wereld" opnieuw die onstuitbare call to arms voor een verdraagzame wereld te maken. Het strijkkwartet Pavadita vertimmert "Wild en luidruchtig".
Vurig en stuwend: "Het meisje van de dromen" is nieuwe Scene zoals we de oude kennen. "Alkmaar", het tweede nieuwe nummer, is een bewerkt gedicht van Neeltje Maria Min dat Lau ook al op zijn laatste theatertournee bracht. Het wekt appetijt voor een volledig nieuwe plaat. The Scene is terug en dit herkauwen geeft ons op zich al zin in de optredens deze zomer. Nog één keer samen gas geven? Als het kan: graag, om meteen door te scheuren naar een studio te lande en meer! meer! meer! van dat.
