Sofia Talvik :: Street Of Dreams

De Zweedse schone Sofia Talvik maakte twee jaar geleden haar entree
met ‘Blue Moon’, een plaat die ze doorheen de jaren neerpende, in
een marathonsessie van veertig uur opnam en nadien ook zelf
producete. Ze boekte hiermee een bescheiden succesje en dus werd
voor de opvolger meer tijd en geld vrijgemaakt. Talvik dook samen
met haar vaste begeleidingsband The Tallboys opnieuw de studio in
en daarvan kunnen we de vrucht nu aanhoren.

Laten we deze bespreking nogmaals beginnen met het doorbreken van
uiterlijke schijn: de cover die u voor ogen heeft, schreeuwt
‘Natasha Bedingfield’ maar niets is minder waar. In plaats van
overdreven zonnige pop schuilt achter deze kleurrijke cover
bitterzoete folkpop om lange wandelingen doorheen regenachtige
straten mee te maken. Mogen we hiervoor dan ook meteen ‘It’s Just
Love’ aanraden, een duet met ex-Suedelid Bernard Butler. Meer dan
eens valt Talvik te vergelijken met Heather Nova en als we deze
lijn doortrekken dan hebben we hier met het evenbeeld van ‘Someone
New’ te maken. Een excellente singlekeuze, maar toch is het meer
dan een flauw afkooksel van die wereldhit. De twee stemmen gaan een
harmonieuze dialoog aan en komen tot een song die bij de eerste
luisterbeurt al een plaatsje tussen de oren verovert.

Bij de kennismaking met het full album moeten we spijtig genoeg
meteen constateren dat de rest van het materiaal niet hetzelfde
niveau van de single haalt. Niet dat er naast deze ene track niets
te rapen valt natuurlijk. De basicness van ‘Will You Call Me When
You’re Sober’ levert een mooie, pretentieloze song op, ‘I Won The
First Prize Tonight’ zal de Cranberries-fan zeker charmeren en ook
de dromerige titeltrack passeert vlotjes. Sommigen zullen in deze
tracks de muzikale variant van een Jane Seymour-film herkennen,
maar toch gaat Talvik slechts zelden over de schreef. ‘Dominos’
verkent ter hoogte van het refrein de grenzen van de stroperigheid,
maar countert dit met bescheiden strofen en vormt zo een best
aardige track.

Bij momenten gaat het toch de verkeerde richting uit. De plaat
neemt al meteen een valse start met ‘It’s Silly Now’, een te
doorzichtige countrysong waarin de simplistische boodschap aan een
ex evengoed door een prille tiener neergepend zou kunnen zijn. Een
betere zijstap binnen het genre wordt gezet met ‘So Good To Me’,
een cowgirlblues die veel authentieker klinkt. Met ‘Mother’s Way,
Father’s Way’ kan het aanvankelijk nog alle kanten uit, maar
spijtig genoeg keldert het zagerige refrein het opgebouwde
potentieel. De meer triviale tracks (we denken aan ‘December’)
lijden onder het luchtige stemgeluid van Talvik, dat er niet in
slaagt een vlak patroon karakter te verlenen. Een mislukte poging
hiertoe wordt ondernomen op ‘Wish’, dat aan het einde een lift moet
krijgen maar resulteert in een geforceerde poging om een hogere
toonaard te bereiken.

Sofia Talvik heeft lef; dit bewees ze door van scratch in een hels
tempo haar debuut klaar te stomen om rond te komen met de beperkte
middelen. Bovendien kan ze een hit schrijven. Spijtig genoeg blijft
dit album nog iets te veel in goede bedoelingen steken. Er wordt
een poging ondernomen om meer dan aanstekelijke popnummers te
brengen, maar daarbij worden niet genoeg risico’s genomen, wat
enkele veilige vullertjes op de tracklist oplevert. ‘Street Of
Dreams’ brengt charmante folk, maar in een handvol songs horen we
toch nog het popzangeresje dat de tag wil gebruiken om zichzelf een
indiestatus toe te eigenen.

http://www.sofiatalvik.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − zestien =