Shadows Fall :: Threads Of Life

Metalcore-band Shadows Fall is een geval apart: zelfs met een genreklassieker als het uit 2002 daterende The Art Of Balance onder de gordel, blijft het zwoegen voor wat aandacht van het Europese publiek. Dat doet de groep al sinds zijn ontstaan met wisselende resultaten, al zou het pleit met de nieuwste worp wel eens beslecht kunnen zijn.

Een tegenvallend album kan het lot van het kwintet uit Massachusetts immers finaal bezegelen: The War Within stelde met zijn mainstream-appeal het verdict nog even uit, maar in 2007 lijkt het jaar van de waarheid nu toch aangebroken: met Threads Of Life wordt het alles of niets. Niet meteen het gedroomde moment voor ingrijpende veranderingen dus, maar toch grabbelde de band de nodige moed bij elkaar om de toegankelijkheid, die op The War Within reeds doorschemerde, verder door te duwen.

Shadows Fall giet meteen een flinke kluts water bij de metalcore-wijn. De band is de plakkerige weg ingeslagen die groepjes als Bullet For My Valentine eerder al plaveiden, en waarvan we hartstochtelijk hoopten dat het bij een plastieken hype zou blijven. Veel brave refreintjes en schoon gezang verpakt in een gitaarjasje, met als hoogtepunt het tenenkrullende "Another Hero Lost", ofte de kunst van de epische powerballad terribly gone wrong. Het wordt maar eens tijd dat het gros van de metalwereld in de leer gaat bij Pantera en eindelijk beseft dat zoiets meer vraagt dan een overdosis pathos en een paar cleane gitaartjes.

Erger dan dat wordt het gelukkig nergens, maar echt beteren doet het evenmin: opener "Redemption" is een radiovriendelijk meezing-niemendalletje, een lot dat ook "Storm Winds" en "Burning Live" wacht, al heeft dat laatste nog een stampvoetend brugje voor. En zo gaat het het hele album door, al dient gezegd te worden dat de haakjes minder gemakkelijk in het oor blijven zitten naarmate het album vordert. Hier en daar komt er wat thrash bovendrijven, maar steeds blijft het beperkt tot wat gespartel in het kinderbadje. Uiteindelijk telt het album slechts één nummer dat bijblijft: een moddervette moordriff slaagt er nog net in "Venomous" uit het alles verzwelgende moeras van Threads Of Life te trekken.

De verantwoordelijke voor zoveel middelmatigheid is moeilijk aan te duiden. Is het de zang van Brian Fair, die zich een nieuwe stijl aanmat die verdomd hard lijkt op wat Matt Heafey deed op Triviums nieuwste album, terwijl zijn kenmerkende brul nog maar af en toe wordt opgediept? Zijn het de weinig overtuigende heavy metal- en classic rock-invloeden die hun plaatsje opeisen? Nochtans heeft leadgitarist Jonathan Donais genoeg talent in zijn handen: dat bewijst een loeiende solo als die waarmee hij op "Final Call" het fretbord afdweilt. Jammer genoeg komt dat talent er verder nergens meer uit; kenmerkend voor een album dat het allemaal van een paar momenten moet hebben.

Threads Of Life blinkt uit in kleurloze metalcore-rock die de adrenaline even hard doet stromen als een bezoek aan het eendjesviskraam. En dus rest Shadows Fall weldra niet veel meer dan verpozen in de schaduw van een aantal bands die momenteel wél het goede weer maken. Met het alom bejubelde nieuwe werk van Unearth, Machine Head en Chimaira en het onmiskenbare succes van Trivium weet Shadows Fall alvast aan de voet van welke bomen het zich mag nestelen.

Wie graag een grote lenteschoonmaak houdt en daarbij al eens lustig meekweelt met een handvol lekker in het oor liggende deuntjes, maar zich ondertussen wél wil kunnen wijsmaken dat-ie nog steeds gevaarlijk bezig is, zal zijn hartje ophalen bij de weinig om het lijf hebbende deuntjes die dit album kwistig rondstrooit. De minder makkelijk gevulde kinderhanden stoppen we liever een wijde boog in de wandel toe. Toepasbaar rond Threads Of Life, zolang de voorraad strekt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 3 =