The Rhythm Junks :: Pop Off

Heel lang geleden, het moet in het begin van de jaren ’90 geweest
zijn, lazen we een interview met een MTV-vj die het einde
voorspelde van de popmuziek. Tegen dan zouden alle combinaties van
noten, akkoorden en instrumenten opgebruikt zijn, zodat het
onmogelijk zou worden om nog met iets nieuws uit te pakken. Maar
kijk, anno 2007 wordt er nog steeds naar hartelust vernieuwd, al is
er tegelijk ook een stroming op gang gekomen in de tegengestelde
richting, met muzikanten die terug willen naar de
roots.
Ook The Rhythm Junks noemen zichzelf een rootsgroep. Niet omdat de
bandleden stijlpuristen zijn die met een soort van muzikale
smetvrees elke vorm van genreoverschrijding mijden, maar omdat zij
één van de vuistregels van de popmuziek steeds voor ogen houden:
muziek moet niet alleen goed gemaakt zijn, het moet vooral plezant
zijn voor de muzikanten én voor de fans. Net zoals hun eerste
plaat, bruist ook ‘Pop Off’ dus van het spelplezier!

In 2004 was de groep één van de muzikale verrassingen op de
zogeheten Big Bang van Radio 1. El Fish-voorman Steven De bruyn
(zang, mondharmonica) en bigband-drummer Tony Gyselinck sloegen
voor de gelegenheid de handen in elkaar, en zetten de Gentse
Vooruit die avond meteen in lichterlaaie. Het optreden kreeg een
verlengstuk met aanbiedingen voor festivals in binnen- en
buitenland, én de plaat ‘Virus B-23’.
Al snel werd er werk gemaakt van nieuwe nummers, en daarbij werd –
meer dan op het debuut – heel wat aandacht besteed aan het
uitwerken en de structuur van de songs. De band bevond zich dan ook
in een luxepositie, want behalve De bruyn (Beste Muzikant tijdens
de Zamu Awards 2004) en Gyselink telden The Rhtythm Junks nog meer
ervaren rotten in de rangen, zoals blazers Marie-Anne Standaert en
Yves Fernández-Soliño, saxofonisten Peter Verdonck en Walter Baeken
en bassist Jasper Hautekiet.

Met zijn zevenen begonnen ze de mogelijkheden af te tasten van hun
instrumenten (en dat in voor die instrumenten niet altijd even voor
de hand liggende stijlen), en haalden zo met succes enkele muzikale
axioma’s onderuit. Een rootsplaat zonder gitaren? Blazers die de
rol vervullen van strijkers? Moet kunnen! Eén van de foto’s op het
hoesje maakt het allemaal duidelijk: we zien een
luchtgitaarspelende De bruyn, alleen tekenden de mensen van het
artwork er geen gitaar bij, maar een soort portable keyboard. Wat
je (op het eerste gezicht) ziet is dus niet wat je krijgt, want op
‘Pop Off’ komt in haast geen enkele song gitaar voor, en het
strafste is dat het ons aanvankelijk helemaal niet was opgevallen.
Meer nog: we hebben de gitaar zelfs geen seconde echt gemist. Eén
van de betrachtingen van The Rhythm Junks was dan ook de andere
instrumenten de ruimte te laten opvullen die was vrijgekomen door
het weglaten van gitaar. Het is hen gelukt, en met verve.

‘Pop Off’ werd opgenomen onder leiding van Geoffrey Burton (de
enige die een gitaar in zijn pollen mocht houden) en Rudy Coclet.
Voor het eindproduct nemen wij onze hoed af, want in de dertien
tracks van ‘Pop Off’ lukken The Rhythm Junks in datgene waar
internationale instanties als de V.N. nog altijd falen: het
verzoenen van verschillende (muzikale) culturen, hetgeen resulteert
in een multicultureel feestje dat wat ons betreft ad infinitum mag
blijven voortduren. Funk, blues, jazz, big band, pop, reggae, zelfs
een streep wereldmuziek, … de groep zet het moeiteloos naar zijn
hand en maakt er een stomende, maar bovenal erg smakelijke stoofpot
van.

‘Join the Bus’, de fantastische single die u intussen allicht van
achter naar kunt fluiten, is zelfs lang niet de enige voltreffer
van de plaat. Ook ‘Panamajumbo’ en ‘Kerosene’ zijn twee knappe
popsongs die een beetje in dezelfde lijn liggen (maar tegelijk ook
erg verschillen). Andere hoogtepunten zijn het broeierige ‘Monk It
Up’, het op een Canned Heat-kadans voortjakkerende ‘Best Kept
Secret’, de organische synthpop (een betere omschrijving vonden we
niet) van ‘The Machine’, het groovy ‘Number From Heaven’ en de even
verassende als uitstekende cover van ‘Moscow Discow’ van
Telex.

Jawel! Soms is het leven één groot feest, en ‘Pop Off’ vormt
daarbij de ideale soundtrack. En als u ons nu wil excuseren, wij
willen nog even de beentjes strekken op onze tussen fauteuil en
haardvuur inderhaast geïmproviseerde dansvloer!


Voor meer info en een uitgebreide concertkalender:
http://www.myspace.com/rhythmjunks
http://www.therhythmjunks.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − drie =