De bezetting van The Rhythm Junks is sinds hun beginjaren meerdere malen door elkaar geschud: gestart met zeven, en nu nog met drie. En dat zonder verlies aan muzikale power, wat blijkt uit het nieuwe album It Takes A While, waar de muziek wel heel uitgepuurd klinkt.
Dat Steven De Bruyn een mondharmonica-wizard is, staat gelijk aan het opentrappen van een open deur. Hij trekt hier regelmatig de aandacht met zijn kunstjes op diverse blaasinstrumenten, maar ook de omnichord is prominent aanwezig. Opener “Headphone City” zet de toon met jachtig en funky gedrum. Wat ons bij drummer Tony Gyselinck brengt, die duidelijk de groove van deze plaat overheerst, zoals op “The Game Is Up”, een nummer dat volledig op vettige funk drijft.
Tekstueel is er gewerkt om alles te doen kloppen. Ook al gaat het meestal niet om lyrische overpeinzingen in volzinnen, toch weet Steven De Bruyn perfect zijn gedacht te zeggen. Zo laat hij in “Why Would I Worry” zijn licht schijnen over de muziekwereld (“I’ve seen rockers fake and fakers rock”). Die zit. Ook “How Long” brengt een levensles (“How long does it take to fix a mistake/ How long does it take to heal from a break?”). En “Shopping Again” gaat niet alleen over vrouwen die graag de winkelstraten afschuimen, maar ook over onze obsessie om gezien te worden: “And the race, it never stops/ we like to shop around the clock, we like to like almost non-stop/ following and followed by the flock”.
Minpuntje en struikelblok bij alle nummers: Steven De Bruyn is geen groot zanger. Gelukkig wordt hij opgevangen door bassist Jasper Hautekiet, die blijkt geeft van een basstem die kan wedijveren met zijn instrument. Want ook op muzikaal vlak weet Hautekiet zijn stempel te drukken op het groepsgeluid.
Wie houdt van jazz, soul, funk, rock, maar evengoed een streepje blues of wat loungy klanken kan waarderen, komt zeker aan zijn trekken met It Takes A While. Maar dat dit maar voor een beperkt publiek is, zal de groep niet deren in zijn opmars.
