Lady Sovereign :: Public Warning

Pukkelpop ‘05 zorgde voor een eerste kennismaking met Lady Sovereign. “I’m the best thing since sliced bread, no Eminem feminine”, zo rapte het brutale zangeresje zelfverzekerd in de kleine Chateauxtent. Een platencontract had ze nog niet, een grote mond des te meer.

Van toen af aan is het snel gegaan voor het kleine venijn uit noordoost Londen; ze werd uitgenodigd door de heren van Basement Jaxx om hen te te vergezellen op tournee en in de tourbus producete het duo enkele nummers voor haar. Een debuutalbum in de lijn van hun grimmige Kish Kash was in de maak, tot niemand minder dan Jay-Z, inmiddels chief executive officer van het gerenommeerde Def Jam-label, aan de telefoon hing. Naar eigen zeggen de enige keer dat de woordengoochelende Lady Sovereign met haar mond vol tanden stond. Een klein jaar later zorgt ze met Public Warning voor een primeur: het is de eerste plaat van een Britse vrouwelijke artiest die op het Amerikaanse label uitgebracht wordt. Het zelfvertrouwen steeg en de nieuwe slagzin werd “This is officially the biggest midget in the game”.

Toen het nummer “Love Me Or Hate Me” opgepikt werd door zowel de nieuwe Need For Speed-film als het voetbalspel FIFA 2006 was het hek helemaal van de dam. Sovereign werd te gast gevraagd in de immens populaire Amerikaanse talkshow van David Letterman en brak daar een hoop records in de hitlijsten. Opmerkelijk is dat Public Warning in Amerika veel beter onthaald wordt dan in het thuisland Groot-Brittannië. Wellicht omdat de Britten met The Streets, So Solid Crew en Wiley al gelijkaardige artiesten in huis hebben.

Op Public Warning is niet gekozen voor het makkelijk in het oor liggende Amerikaanse hiphopgeluid van Timbaland of The Neptunes. Er is geen productieteam dat Sovereign een rigide Amerikaans maatpak aanmeet. In “9 to 5” steekt ze zelfs de draak met haar Amerikaanse collega’s: “So my label have changed my image / I’m a pink lipstick chick called dipstick”, terwijl het niet veel later geruststellend “It’s all right Sov / It’s just a dream” klinkt. Afgezien van de crunky synthlijnen op “Hoodie” en een nutteloze Missy Elliot-remix is dit een puur Britse plaat: de grimebeats spetteren bij momenten alle kanten op. Op die manier weet ze haar eigenheid te bewaren. “I can only do one thing and that’s be Lady Sovereign.”

Ook de teksten zijn doordrongen van het Britse naturalisme zoals we dat van Mike Skinner gewoon zijn. Lady Sovereign kan haar koppige karakter kwijt in “My England”: “The changing of the Queen’s guard / that’s nothing for me to come out of the house for”. Een sneer naar Beckhams Posh Spice zit er ook in: “Well oh gosh / I’m not posh / Me I wear odd socks”. De female mc vervalt echter nooit in gratuite vuilbekkerij, haar teksten blijven speels en vindingrijk.

Public Warning staat garant voor een een klein uur meer dan vermakelijk vertier. Qua diepgang en attitude haalt Lady Sovereign het ruim van Lily Allen, maar de status van een M.I.A. of een Dizzee Rascal bereikt ze met dit debuut nog niet. Daarvoor moet ze de volgende keer net iets uitgekookter voor de dag komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − vijf =