Ruw geschat kunnen we de inhoud van onze boeken- en platenkast in
twee groepen verdelen: aan de ene kant het werk van auteurs en
artiesten die zichzelf bij elke nieuwe worp opnieuw proberen uit te
vinden, telkens weer met ‘iets anders’ uitpakken en indien mogelijk
ook nog eens de grenzen willen verleggen van de discipline waarin
ze actief zijn. Aan de andere kant vinden we de muzikanten en
schrijvers die – letterlijk – met de regelmaat van de klok nieuw
(maar onderling verwisselbaar) werk uitbrengen, en waarvan we ons
mettertijd even veel vaste klant of abonnee zijn gaan voelen als
fan.
Iemand die al geruime tijd laveert tussen beide categorieën,
tussen ‘verandering van spijs doet eten’ en ‘een mens heeft nood
aan zekerheden’, is Tom Helsen. Hij weet waar hij goed in is,
namelijk mooie, tot in de puntjes verzorgde liedjes schrijven die
‘kloppen’ en die de mensen ‘raken’, en probeert in die discipline
almaar beter te worden. De kans dat hij ooit een cd maakt die zal
beschouwd worden als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis is
wellicht klein. Zijn platen moeten dan ook veeleer beschouwd worden
als tussentijdse bulletins van zijn zoektocht naar het ultieme
popnummer, en dat is met ‘Hilite Hotel’ niet anders.
De zoektocht van Helsen begon toen hij een cassette met liedjes
instuurde voor Humo’s Rock Rally (editie 1996) en tot zijn grote
verbazing de zilveren medaille wegkaapte. Twee jaar later (relatief
snel voor een RR-laureaat) verscheen zijn debuutplaat, zowat het
muzikale equivalent van de maiden match van een
aanstormend voetbaltalent: heel wat geniale flitsen, knappe
dribbels en een wereldgoal, maar ook een aantal slechte passes,
gemiste kansen en een own goal. Voor de eerste échte parels was het
wachten tot ‘Tom Is Doing Great’ (2000). De titeltrack, ‘Slowly’ en
‘When Marvin Calls’ schopten het tot de playlists van de nationale
radiozenders en Helsen kwam voor het eerst terecht in De
Afrekening. Het voorlopige hoogtepunt kwam er met ‘More Than Gold‘
(2004), tot nog toe zijn best verkopende plaat, die hem behalve de
hits ‘Goodbye’, ‘Out Of Something’ en ‘Rocket’ ook een plaatsje op
de affiche van Rock Werchter opleverde.
Niks hield Helsen dus tegen om uit te pakken met een ‘More Than
Gold, part two’, maar dat is nu net wat ‘Hilite Hotel’ niét is
geworden. Eerst en vooral werd voor het schrijven van de nummers de
gitaar resoluut aan de kant werd geschoven en ingeruild voor de
piano. Een ander verschil is dat Helsen deze keer geen beroep deed
op een keur aan voortreffelijke begeleidingsmuzikanten om zijn
nieuwe materiaal tot leven te brengen. Die eer viel toetsenman
David Poltrock te beurt. Hij bewerkte de pianosongs, stak ze in een
elektronisch jasje en voorzag hen van enkele knappe
strijkersarrangementen. Het resultaat mag er zijn: geen strijd
tussen kille elektronica en een warme stem, wel integendeel.
Poltrock toont zich een meester in het doseren, en koos voor een
eerder sobere, maar tegelijk zeer efficiënte en verassend warme
invulling van de songs.
Wie de single ‘The Sun In Her Eyes’ nog niet heeft gehoord, moet
de afgelopen maanden op een andere planeet hebben doorgebracht. Er
zijn mensen die dit nummer intussen al een paar keer te veel hebben
gehoord, maar hen willen we bij deze geruststellen: binnen de
context van de plaat klinkt het veel beter dan op de radio en
vooral: het is niet representatief voor het album. Op de sterke
opener ‘Slow Me’ en het leuke, poppy ‘Julia and I’ na is ‘Hilite
Hotel’ immers een erg sfeervolle, zachte plaat geworden.
Afgaand op het gebruik van elektronica en de afwezigheid van
gitaren zou je kunnen stellen dat deze plaat een stijlbreuk
betekent met het verleden. Toch is dit een zuivere Helsen-plaat
geworden met warme songs die helemaal in de lijn liggen van zijn
vorige werk. Opvallend is wel dat Helsen beter zingt dan ooit, wat
vooral tot uiting komt in de rustigere (en stuk voor stuk erg
knappe) liedjes als ‘Sleepless Nights’ (met Hannelore Bedert, zie
ook: Rheen), ‘Easy’, ‘Yeah Yeah’, ‘Love Yourself To Death’ en
afsluiter ‘Ain’t Over Till’.
De nieuwe Helsen klinkt dus anders dan we van hem gewoon zijn.
Wie echter heel goed luistert, merkt dat er in essentie niet echt
veel is veranderd en dat we een artiest horen die weet wat hij kan
en waar hij naartoe wil, en met zijn nieuwe plaat nog maar eens een
stap dichter is gekomen bij zijn doel: de perfecte, definitieve
Helsen-song…
