Jazzanova :: Belle et Fou

‘Belle et Fou’ is de soundtrack van het gelijknamige erotisch
getinte totaalspektakel, ook wel Gesamtkunstwerk, dat
opgevoerd wordt in Berlijn. Het is een combinatie van dans,
theater, muziek, erotiek en gastronomie. Nou moe. Dat maakt het een
lastige missie om de soundtrack ervan te beoordelen, aangezien
enola geen trips sponsort naar het buitenland, en het leven van een
muziekrecensent behoort tot de armste in West-Europa. De vraag bij
dit schijfje is dus niet zozeer of het muzikaal een meesterwerk is,
dan wel of het de sfeer kan oproepen van de Duitse culturele elite
die al dinerend geniet van het betere dans-, borsten- en
billenwerk.

Jazzanova is een van de meest gekende groepen binnen de nu-jazz,
ook wel vaak lounge genoemd, een heropleving van jazzy ritmes,
teksten, instrumenten en vroeger geminachte achtergrondmuziek uit
de jaren ’50, ’60 en ’70. Toch zijn de Duitsers niet alleen op deze
soundtrack. Ook andere grootheden in het genre, zoals Clara Hill en
Micatone, verleenden hun medewerking. Het resultaat is een
eclectische mix van een toch al eclectisch genre, met een pak
tracks die nog niet eerder op een release verschenen waren. Een cd
kan niet een en al paukenslagen zijn, maar toch zijn sommige
nummers eerder saai en formulaïsch. Zo is er het ‘Theme from Belle
et Fou’ zelf, dat niet zozeer een pastiche is op
blaxploitation-muziek, maar er gewoon een saaie kopie van
is, en had ik zo mijn vragen bij ‘Rendezvous’, waarin een
spirituele erfgenaam van de Walrus of Love meent een song
te kunnen maken met enkel een knipoog. De doorgaans eenmalige
bijdragen van andere artiesten kunnen ook weinig overtuigen, omdat
ze daadwerkelijk klinken als muziek waar tafelgasten vooral door-
en overheen moeten kunnen praten, of zijn vooral weeskinderen
zonder hun visuele reflectie. Bijvoorbeeld ‘D-D-D-Dance’ van
Micatone of ‘This is the Place!’ van Jazzanova zelf.

Toch zijn er ook vele fijne momenten. Ik zeg momenten, omdat geen
enkel van de tracks langer duurt dan vijf minuten. ‘Maybe No’ van
Clara Hill klinkt bijvoorbeeld wel sappig en sensueel, en terwijl
ik in Berlijn mijn sorbet opeet aan een stijlvol tafeltje, wil ik
wel eens een vrouwenbeen rond een paal gekruld zien. Het deed me
ook denken aan wat de Belgen van Cinérex doen: weinig
indrukwekkend, maar geheel en al drijvend op sfeer en presence. Ik
vind het niet erg. ‘Glow & Glare’ is ook een funky voltreffer,
die houten, aarden stemmingen oproept waar ook LTJ Bukem zo goed in
is. Cocktailbars met vintage reclameposters uit de jaren
’50 en serveersters die er altijd beter uitzien in zacht oranje
lichten. Het ritme zit lekker, de samples zijn groovy, en ik voel
een zwarte coltrui rond mijn middel groeien. Nog zo’n geil nummer
is ‘Caprice’, latin lounge met een onvoorspelbaar kantje en een
mysterieus randje, zoals van die ene dame die je in een hete bar
naar je ziet kijken, maar waar je niet durft tegen te praten.

Wat vooral opvalt aan ‘Belle et Fou’, is dat de nummers die uniek
waren voor de opvoering, bijna altijd de minst interessante zijn,
en ze roepen ook het minst een stemming op die ik me voorstel bij
het Gesamtkunstwerk dat in Berlijn een overzicht moet
weergeven van de rijke en belangrijke geschiedenis aldaar. ‘Sirens’
van Jazzanova, bijvoorbeeld, is interessant, maar lost de beloftes
niet in door nogal clichématig voort te kabbelen op een sound die
intussen uitgemolken is, en hetzelfde geldt voor ‘Morning Star’.
Enige uitzonderingen op deze regel zijn ‘That Night’, een
live-opname van Jazzanova en Clara Hill samen, een heerlijk
staaltje melancholische jazz met een warme piano en een gloedvolle,
stijlvolle stem. Meer moet dat niet zijn. Clara Hill zucht ‘I
miss you / wish that you were here with me / It felt so true / But
it only happened that night’
, en ik weet niet waarom, maar ik
voel me rechtstreeks aangesproken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =