Per ongeluk wonnen The Van Jets Humo’s Rock Rally in 2004 — Absynthe Minded was immers de gedoodverfde laureaat. Hoe dan ook, de cheque ging naar eerstgenoemde en werd geïnvesteerd in plaveien, iets wat de band goed van pas kwam tijdens de wegenwerken van hun debuutalbum Electric Soldiers.
Muziekkennend Vlaanderen stond even op de achterpoten, nog meer dan anders al het geval was. Van vernieuwing was er geen spoor: de kustjongens deden het puur met snaren, vellen en cimbalen. Broekventjes waren het, die op eentonige wijze hun idolen (AC/DC! Led Zeppelin!) trachtten te imiteren. The Van Jets lieten het echter allemaal koelbloedig over zich heen gaan. Café per café en zaal per zaal werden er veldslagen gewonnen, zodat de band stilaan over een aardige live-reputatie ging beschikken.
Van platen was er tijdens de noeste dagen der optredens nog geen sprake. Er circuleerde wel een e.p. (Belvédère Records presents The Van Jets) — waarvan vooral het aanstekelijke "Ricochet" nog ergens in een vochtige achterkamer van uw geheugen terug te vinden zal zijn — maar voor de rest moesten de geluidsdragers het zonder The Van Jets stellen. Vorig jaar was het echter welletjes, werd er van gitarist gewisseld en schoot Pascal Deweze (Sukilove, Metal Molly) te hulp als producer. Het schrijven kon beginnen.
Let there be light…sound… drums… guitars… Let there be rock! The Van Jets hebben hun rockbijbel goed gelezen. Toch worden er met beperkte middelen genoeg nuances gelegd om over vrijwel de hele lijn te blijven boeien. Hier en daar wordt een piano aan het instrumentarium toegevoegd (ok, het zijn ook snaren), en tijdens "Who’s The Candymaker?" ontwaren we zelfs even een saxofoon op de achtergrond. Rock-’n-roll is overduidelijk de rode draad van dit album, melodie en variatie zijn de troeven.
De heerlijk fuzzy klinkende single en titeltrack "Electric Soldiers" is misschien nog het meest representatief. Het lijkt wel of die soldaten speciaal getraind zijn om de ganse dag in ons hoofd te blijven marcheren. Maar zoals gezegd, worden er verschillende paadjes betreden. Zo kon opener "I Don’t Know" (hoewel gepersonaliseerd door Verschaeves stem) van Oasis zijn, heeft "Their Glances" iets weg van QOTSA dat "Child In Time" covert en is "How Many Until Death" even straightforward als The Datsuns die hun specialiteiten serveren. Hoezo, eentonig?
Het blijkt moeilijk om echt overbodige nummers op te sporen. "You!" is een potentiële volgende single, en het luchtige "Johnny Winter" of "OurLove=Strong" worden alleen maar af en toe geskipt om sneller bij "What’s Going On?" te geraken, een meer ingetogen nummer dat het toch niet kan laten af en toe eens uit te halen. Minder ingetogen gaat het eraan toe in "MyLove=Dead", waarin een piano met de blote vuisten bewerkt wordt.
Het is pas helemaal onderaan in de mand dat we een paar geblutste (maar nog steeds vrij zoete) appeltjes vinden. De eindbalans zal u dan ook niet verrassen: dit is een zeer sterk debuutplaatje dat stevig in zijn schoenen staat. Sure, it’s only rock ’n roll, but damn we like it!
The Van Jets maken de komende maanden een resem Vlaamse podia onveilig en spelen onder andere in Petrol en STUK. Voor een volledig overzicht zie www.thevanjets.be .
