The Heritage Orchestra :: The Heritage Orchestra

Spelen de klassieke orkesten in 2030 voor lege zalen? Een alarmerende studie van Re-Creatief Vlaanderen legde onlangs nog eens de vinger op de wonde: de gemiddelde klassieke concertganger nadert de pensioenleeftijd en het jonge grut wil onder geen beding aan het klassieke spul. De drieënveertig twintigers van het Londense ensemble The Heritage Orchestra beschikken tenminste over de kracht van het getal: als ze elk een paar vrienden naar hun concerten weten mee te lokken, raakt de keet toch al aardig én jeugdig gevuld.

The Heritage Orchestra, zo gedoopt omdat het in 2004 oorspronkelijk werd opgericht om de Britse Heritage-clubavonden muzikaal te omlijsten, is geen voer voor een benepen jeugdhuis of parochiezaal. Met twaalf strijkers, een achtkoppige ritmesectie, twaalf koper- en houtblazers, drie zangers en een tiental gastmuzikanten is de omschrijving big band bijna een understatement. Een geschikte locatie vinden die de jonge jazzband technisch aankan, is dan ook probleem nummer één wanneer het orkest de hort op wil.

Van anoniem huurorkest voor alle feesten en partijen naar the talk of the town bleek voor het ensemble maar een kleine stap; zeker toen ze, voor wat nog maar het tweede concert in hun prille bestaan was, al meteen een opgemerkte samenwerking aangingen met The Royal College of Arts en Brian Eno. Wanneer een uitnodiging voor een opnamesessie voor de Worldwide-radioshow van dj Gilles Peterson in de bus valt, de referentie voor alle broken beat lovers, nu-soul fanatics and other exotic groovers, is het broodje van het orkest helemaal gebakken. Dat hun debuutplaat ook op Petersons nieuwe label Brownswood Recordings uitkomt, is bovendien een in goud gedoopte troefkaart die weinig beginnende muzikanten kunnen uitspelen.

Voordat iemand luidkeels ’hype!’ in onze oren roept: de vertroeteling is wel degelijk terecht. Akkoord, baanbrekend en vernieuwend kunnen de cinematografische soundscapes van componist en dirigent Jules Buckley niet worden genoemd, daarvoor hebben we al te veel verkillend mooie platen gehoord van genregenoten The Cinematic Orchestra en ook Quantic Soul Orchestra, maar wat de hier verzamelde twintigers uit hun instrumenten weten te puren, is niets meer of minder dan een brok organische schoonheid. De langoureuze en wijd uitwaaierende arrangementen van Buckley transformeren het klassieke idioom in een reeks jazzy en bijwijlen funky composities waar de inventiviteit en het spelplezier van afspat.

Opener "Mothers And Daughters Now Mothers" grijpt de luisteraar meteen bij het nekvel, om niet meer los te laten tot de volle negen minuten gepasseerd zijn. De strijkers die op kousenvoeten komen aanzetten en zachtjes aanzwellen, doen aanvankelijk een lieflijke binnenkomer vermoeden, tot funky bas- en drumpatronen voor de nodige peper en zout zorgen en het nummer grommend zijn tandjes laat zien. Wanneer de saxofoon helemaal loos mag gaan tegen het einde, druipt het zweet al lang uit alle poriën en van alle muren. Een dergelijk patroon blijkt meer dan eens te werken: ook in "d’Lin" en het afsluitende drieluik "The 1890 Affair" is de aanzet eerst dromerig en weifelend, om gaandeweg een paar versnellingen hoger te schakelen en in de finale helemaal open te barsten. Ook al is het recept bekend, het resultaat is er daarom niet minder smakelijk om.

De nummers waarin de zangeressen Natalie Williams en Liz Swain hun kunnen mogen demonstreren, zijn de fonkelendste kroonjuwelen van het album. Vooral het ziel en gemoed welwillend masserende "Sky Breaks" zorgt er nu al wekenlang voor dat onze ’goeiemorgen!’ een pak stralender dan gewoonlijk klinkt, en doet zelfs onze favoriete ochtendsong ooit (vergeef ons, maar dat is nog steeds het weergaloos aanstekelijke "Wake Up!" van The Boo Radleys) geduchte concurrentie aan. Hoe het aanvankelijk lome en ingehouden nummer opbouwt naar een climax en de hoge uithalen van Natalie Williams, we zijn er nog geen klein beetje verslaafd aan en in de erbij horende expressieve armbewegingen zijn we ondertussen flink bedreven. Een van de singles van het jaar, wat ons betreft.

Vergelijkingen met filmsoundtracks zijn bij dit soort grotendeels instrumentale en symfonische composities natuurlijk niet van de lucht. Luister naar "Ballad For Strings" en probeer met die slepende blazers eens niet aan achtervolgingen door privé-detectives in ongure achterafsteegjes te denken. Of aan verzengende passionele romances in de heerlijk gejaagde en om zijn as wentelende driedubbele afsluiter "The 1890 Affair". Alweer een vrijgeleide kortom om verder te schrijven aan dat filmscript waarin afwisselend Clark Gable en Humphrey Bogart om onze gunsten en hand dingen.

Velen zijn de term nu al moe, maar wij hebben toch al ’eindejaarslijstje’ in ons aantekeningenboekje gekrabbeld. Wie weet hoeveel hoofdbrekens doorgaans aan het maken van lijstjes voorafgaat, weet wat dat wil zeggen.

The Heritage Orchestra speelt op 10 maart in de Handelsbeurs in Gent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 16 =