The Magic Numbers :: Those the Brokes

Nauwelijks anderhalf jaar na hun uiterst succesvolle debuutplaat brengen The Magic Numbers, het gezellige
dubbele broer zus-paar, al een opvolger uit. Dat is tamelijk snel,
want na de release van die eersteling was de band haast
onafgebroken op tournee. Pas begin mei trok de band zich enkele
weken terug, om in de buurt van Woodstock de nieuwe songs in te
blikken die tijdens de wereldtournee waren geschreven. Maar de
laatste noten waren nog niet uitgestorven in de Allaire Studios, of
de koffers stonden alweer klaar om nog een groot stuk mee te pikken
van de festivalzomer. The Magic Numbers zijn en blijven in de
eerste plaats natuurlijk een fantastische livegroep, die zijn
publiek moeiteloos en zonder complexen weet in te pakken met zijn
charme én met songs die nadrukkelijk knipogen naar de
happy hippiejaren ’60.

Veel tijd voor herbronning of bezinning is er door het vele toeren
dus niet geweest. Wanneer we de tweede plaat naast haar voorganger
leggen, kunnen we dan ook nauwelijks spreken van (r)evolutie,
hoogstens van een kleine accentverschuiving hier en daar. Nog
steeds gaan de teksten vooral over gebroken harten, stukgelopen
relaties of onbereikbare liefdes, maar de kwaliteit van de nummers
is er wel veel homogener op geworden. De uptempo songs swingen iets
minder uitbundig, maar daar staat tegenover dat de tragere nummers
deze keer opvallend beter en rijkelijker gearrangeerd zijn en niet
meer zo langdradig klinken als op het debuut.
Toch kregen we na de eerste beluisteringen het gevoel dat ‘Those
the Brokes’ niet veel meer was dan een doorslagje van de eerste
elpee. Het was pas door ze keer op keer opnieuw te spelen dat de
songs meer reliëf kregen en dat de nuances hoorbaar werden. Wat
daarbij het meest opviel, is dat de groep het vizier niet meer
uitsluitend op de sixties richt, maar dat er – vooral in de
rustigere momenten – ook een ferme brok seventies in de groepssound
is geslopen.

De eerste drie songs hadden echter perfect op de eerste plaat
kunnen staan. ‘This is a Song’, het rockende ‘You Never Had It’ en
de verrassend rechtlijnige single ‘Take a Chance’ bewezen tijdens
de recentste passages in de Botanique en op Pukkelpop al uit
hetzelfde hout gesneden te zijn als ‘Forever Lost’, ‘Mornings
Eleven’ en ‘Long Legs’, en zullen ook in de toekomst ongetwijfeld
gensters slaan op het podium.
Na het veelbesproken ‘Carl’s Song’, een nummer dat Romeo Stodart
zogezegd in een droom kreeg aangereikt van wijlen Carl Wilson,
begint een reeks songs die ons eerder geschikt lijken om te
nuttigen tijdens lange en barre herfst- of winteravonden, in je
luie zetel bij een knetterend haardvuur. De zonnige sixties zijn
hier even ver weg, en maken plaats voor radiovriendelijke, blanke,
jaren ’70 soulpop met fraaie koortjes en warme strijkers. Mensen
die het niet zo begrepen hebben op de groep haken hier meestal al
snel af, maar deze songs hebben nu eenmaal meer tijd nodig om zich
te nestelen dan een catchy instanthit als ‘Take a Chance’. Ook ons
kostte het wat geduld, maar intussen lopen we te pas (maar vooral
te onpas) pareltjes als ‘Boy’, ‘Most of the Time’ of ‘Let Somebody
In’ te fluiten.

Opmerkelijk zijn ook ‘Undecided’ en ‘Take Me Or Leave Me’, songs
waarin de hoofdrollen respectievelijk zijn weggelegd voor Angela
Gannon en Michele Stodart. Romeo assisteert nog hoogstens een
beetje in ‘Undecided’, Angela’s so(u)lomoment, maar in het sobere,
door strijkers gedragen ‘Take Me Or Leave Me’ staat zus Michele er
helemaal alleen voor wanneer zij haar hart mag uitstorten.
Naar het einde toe wordt het tempo nog één keer de hoogte ingejaagd
en komen we met ‘Runnin’ Out’ op iets vertrouwder terrein.
Afsluiten doet de groep in schoonheid met ‘Goodnight’, het soort
kampvuursong waar lieden als Yussuf Islam in een vorig leven een
patent op hadden en één van de hoogtepunten.

De klant is koning, moeten The Magic Numbers gedacht hebben, toen
ze de studio indoken voor deze plaat. Voor beroepscritici die elke
nieuwe cd van een succesvolle artiest met het vergrootglas
onderzoeken op evolutie, verdieping of originaliteit betekent
stilstaan zoveel als achteruitgaan. Voor de fans – zoals
ondergetekende – biedt ‘Those the Brokes’ echter een nieuwe vracht
lekkere, bitterzoete oorsnoepjes. Wanneer de groep op dinsdag 31
januari ten dans speelt in de AB, zult u ons dan ook als vanouds in
de buurt van het podium vinden, meebrallend en rondhotsend op de
deunen van dit olijke viertal!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + vijftien =