Admiral Freebee :: Wild Dreams Of New Beginnings

“Nonkelrock”. Met die terechte term bedacht onze (mvs) Admiral Freebees vorige collectie Songs. Slechts enkele flitsen verraadden zijn kunst om goeie songs te schrijven zonder te vervallen in overbodige, vlakke afleggertjes. Nu is het maar zeer de vraag of Wild Dreams of New Beginnings anderhalf jaar later zijn titel waar maakt.

Wel, niet echt. Van de zevenendertig minuten is minstens de helft even nutteloos. De andere helft is dan weer van het strafste dat Van Laere ooit op plaat heeft gejankt, en dat doet het beste verhopen voor wat komen zal. Waar Songs grotendeels nog overkwam als vis noch vlees, is Wild Dreams ook het meest consistente geheel van de Admiraals drie platen. Zowat alle nummers delen het bed met het vooruitgeschoven “Faithful To The Night”.

Dat alles lag in de lijn der verwachtingen. Van Laere is zowat de laatste in het rijtje Vlaamse muzikanten die zonodig een theatertournee moeten ondernemen. Deze liederen zullen alleszins met die aanpak gediend zijn en er misschien nog door aan impact winnen. “Faithful To The Night” geeft een perfect beeld van hoe de Admiraal in dit seizoen van zijn carrière klinkt. Bedaard, melodieuze roadsongs vertolkend, vertwijfeld, steeds onderweg, met de nacht als bondgenoot en gids. Een fijne, ietwat mooie single voorwaar, die goeds deed vermoeden.

Wordt dat even de grond ingeramd door “I’d Much Rather Go Out With The Boys”, dat een lullige song oplevert die deze titel verdient, in hetzelfde bedje ziek als pakweg “Hope Alone”. “Trying To Get Away” en “Perfect Town” verglijden dan weer tot saaiheid: Van Laeres stem is nu ook weer niet je dat, hij heeft nu ook weer niet zóveel te vertellen, zodat middelmatige songs gedoemd zijn dat te blijven. “Living For The Weekend” is gewoon de demoversie van “Waiting For Nothing” — die riff! Nonkelrock indeed, die je al een familiefeest te lang hebt gehoord.

Maar als het raak is, is het zeer raak. “Nobody Knows You” is het prachtigste nummer van Freebee sinds “There Is A Road”, maar dan rijper. Het wordt heerlijk opgeluisterd met de backings van de aanlokkelijke Sandrine — zie ook de korte dvd die bij de plaat zit. Meer van dat biedt het ontluisterend knappe “Devil In The Details”: Van Laere, die aanvankelijk op zijn gitaar bewijst dat hij de knepen van de songschrijverij wel degelijk in de vingers heeft, wat een sobere piano instemmend bevestigt. Aan het einde bieden mooie violen de song het afscheid dat hij verdient.

Ook de titelsong behoort tot het kransje dat meerdere luisterbeurten overleeft, al lonkt het iets te hard naar een kampvuur omringd door vrolijke, veel te vrolijke vrienden. “Coming Of The Knight” ten slotte is een aardig duet met Emmylou Harris, al ligt de verdienste er meer in dat hij haar heeft kunnen strikken dan in de song zelf. Harris doet echter, vanzelfsprekend, wat Van Laere vooralsnog ontbeert: meer halen uit een song dan erin zit.

In plaats van elk halfslachtig idee dat hij in zijn hoofd krijgt op plaat te willen slingeren, doet Van Laere er beter aan te doseren. Zo worden op deze Wild Dreams de mooiste nummers in de hoek gedrumd door niemendallen en futloze herhalingsoefeningen. Als hij voor zichzelf de tijd zou nemen om enkele songs van het kaliber “Devil In The Details” te schrijven, te laten rijpen en zich daarna tijdens de opnames even professioneel als nu te laten omringen, zal hij pas echt de plaat maken die hij best wel kan en mag maken. Of moeten sommige dromen dromen blijven?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − negen =