Terror :: Always The Hard Way

… en dan nu serieus. Drie avonden na elkaar de 4,2 km vanop de werkvloer tot aan de voordeur te voet afgelegd, terwijl die van Terror het op onze trommelvliezen gemunt hadden met hun nieuwe, derde plaat Always The Hard Way. Het resultaat: een kort en klein geslagen kot en echtelijke ruzie, maar ook: een langverwacht inzicht in de heilige axioma’s van de old school hardcore.

Life = pain. Het leven is geen lachertje, vraag maar aan Scott Vogel en zijn compagnons. Het bezingen van mentale pijn is altijd al eigen geweest aan hardcore, en werd meer dan twee decennia geleden al gecultiveerd door iconen als Henry Rollins (en vaak tot groot jolijt van zij die het zagen als machogedweep), maar terwijl Jerommeke from hell die innerlijke queeste vaak wist door te trekken naar een existentieel niveau, blijven de acolieten al te vaak steken in slogans en clichés. "Nothing was ever handed to me" brult Vogel verongelijkt in het titelnummer, maar cadeautjes zijn dan ook niet wat hij verwacht: "You can’t break me, I won’t be beat / Smash myself to see if I can still feel / Pain’s the only thing that’s ever been real" ("You Can’t Break Me"). Een titel als "Hell To Pay" spreekt dan weer voor zich. Deze Divina Commedia telt slechts één volume: Inferno.

L’enfer, c’est les autres. Al die misère is het gevolg van onze eigen, ingebakken lompheid (vandaar de eindeloze zelfkastijding), maar is net zo vaak te wijten aan de daden en intenties van anderen, die het niet goed voor hebben met een mens. Deze hardcore leeft bij de gratie van het zwart-witdenken, us vs. them, me vs. you, en die ander zal het geweten hebben: "narrow-minded fools" ("Strike You Down") en zij die de échte hardcore-idealen verloochenen ("All For Revenge") krijgen een veeg uit de pan. Gelukkig beseffen de heren dat de ander ook wel eens hun raison d’être zou kunnen zijn. Wat gedaan zonder het gemanipuleer van de vijand? "Gotta push, gotta fight, you won’t get the best of me".

Anger is an energy. Johnny Rotten zong het al, en duizenden brulboeien hebben het bevestigd. Verontwaardiging, woede, wraakzucht, een uit de kluiten gewassen rechtvaardigheidsgevoel. Het leven doet pijn, maar als dat gekanaliseerd kan worden in briesende en bijzonder agressieve herrie, dan kan dat wel eens een louterend effect hebben. Energie is dan ook de grote troef van deze band en, bij uitbreiding, de topacts in het genre. Op z’n best ("Test My Convictions", "Smash Through You") is deze door metal beïnvloede plaat een enorme schop in de kloten, die de spieren strak houdt, de aders gevuld en de speekselklieren 24/7 actief. De chaotische, semigewelddadige optredens van bands als deze zijn een voorbode van de hel voor sommigen, maar anderen zullen zich al te graag laten meevoeren door de intense passie.

Never change a winning formula. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom ze zo gerespecteerd zijn in het wereldje: je kan er je klok op gelijk zetten, ze stellen niet teleur. Het veemde is dat al het getetter over bein’ real en de toewijding aan de old school ethiek slechts een beperkte generatie bands eert. Grondleggers als Black Flag, Bad Brains, Minor Threat en Circle Jerks deelden agressie en snelheid, maar waren behoorlijk divers. Deze variant eert vooral een latere generatie, die drijft op meer kwaadheid en metal. In dat opzicht is het genre zowat het meest conservatieve dat er bestaat: verder dan de klassieke albums van de voorbeelden geraken ze immers zelden. Het blijft dan ook de vraag in hoever de bands relevant zijn als alles al werd gezegd op de klassieke albums van Sick Of It All, Cro-Mags, Agnostic Front en Suicidal Tendencies.

Van avontuurlijkheid, laat staan innovatie, kan je de band moeilijk beschuldigen, al zal daar geen fan rouwig om zijn. Terror is immers een band van zijn woord, en what you see is inderdaad what you get. Er zijn dus nog zekerheden. Of de plaat een plek verdient in uw collectie is dan ook afhankelijk van het antwoord op de vraag: "Mag het ietske meer zijn?"

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 5 =