Onze verkleedkoffer hebben we onlangs nog eens van de zolder gehaald om uren plezier te beleven met pruiken en snorren, tot we er ongeveer uitzagen als een Soundmixshow-jurylid naar keuze. Laat het enigszins ongenuanceerde woordenregenen dan maar een aanvang nemen.
Herinnert u zich het desbetreffende programma nog, of heeft uw verdringingsmechanisme geen spaander heel gelaten van de foutste tv-momenten uit vervlogen tijden? Jos Van Oosterwijck, Micha Marah en — wat is er in godsnaam van de man geworden? — Fred Becky zetelden als driekoppige jury in de grote Soundmixshow op VTM.
Jos, de Tien Om Te Zien-preses, sloeg enkel als hij dat nodig achtte, (lees: als hij geen commerciële toekomst zag in het "product"), Micha zalfde vervolgens de wonden, een rol die vrouwelijke juryleden wel vaker krijgen toebedeeld, en Fred mocht beslissend met de grote borstel de overgebleven restjes zelfvertrouwen van de kandidaatjes bijeenvegen en vakkundig in de oceaan der vergetelheid mikken. Wij waren nog jong, maar beseften reeds ten volle dat dit enorm foute en dus erg verslavende televisie was. En die verkleedkoffer hield nadien voor ons de prille herinneringen enigszins levend.
We zijn dus niet nostalgisch, voor alle duidelijkheid, maar wij achten nu, speciaal voor Showstar, de tijd rijp om nog eens terug te grijpen naar onze kinderjaren, en dus naar onze verkleedkoffer. Jos, Micha en Fred herrijzen alsof ze nooit zijn weggeweest, en nemen hun respectieve plaatsen achter de desk weer in, klaar voor een uitgebreide (af-)keuring van deze plaat.
Ja ja, lieve, alweer bijzonder talrijk op ons afstemmende, kijkbuiskijkers, deze schare muziekkenners en gerenommeerde critici heeft weer eens zijn licht laten schijnen over nieuw, jong geweld, en ook deze keer waren de juryleden het weer in no time eens wat betreft deze plaat: "soms schappelijk, meestal matig".
Zo vond Jos de stampende, aan iets van Oasis herinnerende single "Mad On Your Sister" "wel iets hebben" en "Superlover" wist hem zelfs het enigszins vage "dit heeft de flow van de grote dagen" te ontlokken. Verder kwamen zinsneden als "britpop … al eerder en beter gehoord" en "die eighties-synths laten me warm noch koud" ons via een gunstige wind toegewaaid, maar over de songs an sich wilde hij niet veel meer kwijt.
Micha, die zich zoals bekend minder met het puur muzikale bezighoudt, had wat moeite met de titel. "Hoe moet ik dat uitspreken, zo’n puntje?", vroeg de door de wol geverfde diva zich licht vertwijfeld af. Het korte antwoord, zijnde ’dot’ — ’punt’ in het Engels dus, Micha — kon haar niet helemaal bekoren en vond ze commercieel gezien niet sterk. ("Hoe willen jullie nu dat de mensen over jullie plaat praten als ze niet eens weten hoe ze de titel moeten uitspreken?")
Nee, dan ging Fred toch meer inhoudelijk en hij vatte zijn zegje behoorlijk onheilspellend aan. "Het klinkt allemaal leuk, jongens, ja, ik zal zelfs meer zeggen, ik heb enige malen heftig met mijn mooie — haha — hoofd geschud op jullie gitaarsongs. Maar dat moeten jullie niet interpreteren als een teken van mijn diepe appreciatie voor jullie songs, maar veeleer als een fysieke uiting van de vertwijfeling in mijn hoofd. Aan wat deed jullie muziek mij denken? Ik brak er, om het zo maar even te zeggen, mijn mooie — haha — hoofd over, en toen wist ik het. Jullie muziek is het muzikale equivalent van een lichtgrijze, regen- noch zonneschijndag, waarop het net niet echt aangenaam buitenkomen is, maar toch ook te mooi om een hele dag binnen te blijven. Ik heb het over zo’n deprimerende dag van niks. Sorry, jongens."
Showstar wierp nog tegen dat ze "helemaal niet zomaar een rockgroepje!" zijn, maar het kalf was al verdronken en de jury schudde eens te meer het driekoppige hoofd ten teken dat de plaat niet voldeed aan hun strenge eisen en dat de heren beter het repetitiehok opnieuw konden opzoeken, alvorens zo hard van de daken te schreeuwen.
