Jamie Lidell :: Multiply Additions

2005 betekende de grote doorbraak voor Jamie Lidell. De blanke soultrein uit Berlijn knutselde met Multiply een grootse en fris klinkende soulplaat ineen die Prince en Stevie Wonder met hun laatste worpen het schaamrood op de wangen bezorgde.

Terwijl Lidell naarstig aan een opvolger werkt, besloot platenfirma Warp dit een tiental nummers tellende mini-cd’tje uit te brengen. Voor Multiply Additions werden enkele livetracks geselecteerd en aangevuld met een handvol remixen van bevriende artiesten. B-kantjes — laat staan nieuwe nummers — zijn er evenwel niet op te vinden. Het ijzer smeden als het heet is, zo heet dat dan. Of is er meer aan de hand?

"So many reasons to stick around", zo begroet Jamie als een ware crooner het publiek in de openingstrack "You Got Me Up". Ook op de andere livetrack, "Game For Fools", bewijst hij dat alle lofbetuigingen ten tijde van Multiply meer dan op hun plaats waren. Het blijft nog steeds een raadsel hoe een extreem onhippe vogel uit Berlijn — zowat de meest kille stad van Europa — zulke swingende soulnummers uit zijn pen kan schudden. En met soul bedoelen we de bronstige rhythm & blues waar monumenten als Otis Redding en Sam Cooke een jaar of veertig geleden een patent op hadden. Jammer dat er geen liveversie van "When I Come Back Around" werd toegevoegd, waarop Lidell zijn vocale improvisaties live samplet en door de mangel haalt.

Multiply Additions bevat behalve de twee livetracks ook een zestal remixen. Luke Vibert, Warps bad boy die het scratchen ooit een nieuwe dimensie gaf door het vinyl met schuurpapier te bewerken, tekent paradoxaal genoeg voor een erg laidback remix. Hij dompelt "A Little Bit More" onder in een dubby Roots Manuva-sfeertje. Erg geschikt voor in de vroege uurtjes, zeg maar.

Four Tet weet Lidells roots bloot te leggen: "The City" was al het meest avant-gardistische nummer op Multiply, maar met zijn balorige technobeats maakt Kieran Hebden er een haast buitensporig feestnummer van. Het doet sterk denken aan Super Collider, het project van Lidell waarbij technogoeroe Christian Vogel de beats verzorgt. Matthew Herbert bewijst met zijn twee remixen dat hij, na het excellente Scale, de vorm van weleer teruggevonden heeft. De klankfetisjist tovert "Multiply"om in een microhousebom en meet "A Little Bit More" een minimaal funkjasje aan.

Bij de piano edit van "Multiply" door Gonzales hielden we heel even het hart vast. De manier waarop de Berlijnse geinponem Daft Punks "Too Long" vakkundig de nek omwrong in eenzelfde pianoversie, ligt nog vers in ons geheugen. Gelukkig beperkt Gonzales zich ditmaal tot een sobere begeleiding en laat hij Jamie zijn ding doen op het lied met een moordrefrein waarvoor de twee Stones — Angie en Joss — elkaar de haren uit het hoofd zouden rukken.

De award voor "meest inspiratieloze remix van het jaar" gaat tot slot naar Mocky. De brave Canadees mag dan wel deel uitmaken van de begeleidingsband van Lidell, wat hij met "What’s The Use" aanvangt, is zonder meer ondermaats. Een trompetje hier, een extra zanglijntje daar en klaar is kees.

Ach, als alles goed verloopt, laat Jamie Lidell over enkele maanden zijn eigen Songs In The Key Of Life op de mensheid los. In afwachting daarvan is Multiply Additions een bij momenten erg smakelijke appetizer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − een =