Jessica Bailiff :: Feels Like Home

De albumcover van Feels Like Home straalt een gevoel van rurale verlatenheid, achterstand en desolaatheid uit. De pop in de kar oogt weinig uitnodigend en doet vermoeden dat dit huis geen warm nest is waar kinderen ongestoord kunnen opgroeien. Hier dwalen alleen eenzame schimmen rond.

Jessica Bailiff kwam in 1994 een eerste maal in contact met Low, wat in 1998 zou resulteren in de opnames van haar debuut Even In Silence onder het toeziend oog van Alan Sparhawk. Met Low heeft Bailiff dan ook de slepende sound gemeen. De minimalistische en net niet koude invulling van Bailiff leunde echter dichter bij een "haunted slofolk"-versie van Cranes aan dan bij wat dan ook. Een akelige sfeer werd een album lang met een minimum aan instrumenten ingevuld.

Ook op Hour Of The Trace, met het twintig minuten durende "How Our Perception Of Distance Is Changed With Each Passing Hour", wordt vooral de sfeer van een spookstad opgeroepen, al is nu en dan de zachte zucht van een levend wezen te horen. Op Jessica Baillif werd de algemene teneur behouden maar scheen het zonlicht iets directer binnen. De onderhuidse elektronica en drones bleven evenwel behouden, net zoals de spookachtige zang van Bailiff en het overwegend akoestische instrumentarium.

Feels Like Home klinkt als niet meer dan de volgende logische stap in het geheel. Bailiff zweert nog steeds bij "haunted" vocals maar heeft het klankenpalet iets minder duister gemaakt. Zo heeft "What’s Inside Your Mind" een repetitieve gitaarlijn waarboven Bailiff zuchtend vraagt "hey, what’s inside your mind?". Of het hier om de mijmerende gedachte van een geliefde of de waangedachte van een krankzinnige gaat, wordt niet beantwoord. Het dromerige "We Were Once" is minder dubbelzinnig van opzet en neemt de luisteraar mee op een wandeling doorheen fantasierijke landschappen: "we were once everything".

Ook "Lakeside Blues" en "Brother La" worden op een luchtigere toon gebracht. Het lijkt wel alsof Bailiff op dit album haar demonen voorgoed het zwijgen heeft opgelegd. "Persuasion" klinkt echter als een verontrustend liefdesverhaal annex "murder-ballad", gebracht door een middeleeuwse bard. Het beklemmende gevoel blijft in "Cinq" aanwezig, al is het nu de piano die de ijle klanken voortbrengt. De song vloeit over in "Spiral Dream", dat zachtmoedig wil klinken maar evenmin de sluimerende duisternis kan verbergen. Toch "barst" de song open, en lonkt zo naar het dromerige "Evidence".

"Pressing" heeft opnieuw iets kinderlijks over zich en weet daardoor schoonheid en gruwel hand in hand te laten gaan, het ene kan immers nooit zonder het andere. "If We Could" is het buitenbeentje dat volledig steunt op drones en electronica. Bailiffs hijgerige stem verdwijnt haast in de "white noise" maar vormt net daardoor een verdoemde alliantie met deze onaardse klanken. "With You" neemt de akoestische gitaar weer ter hand en doet aldus de luisteraar uitgeleide, onzeker of deze zich nu de vreemde klanken die achter gesloten ramen weerklinken, ingebeeld heeft of niet.

Met Feels Like Home heeft Jessica Bailiff niets nieuws gebracht. Deze Amerikaanse grote zus van Annelies Monseré zweert bij atmosferische songs die sterk steunen op akoestische gitaren maar er zich niet voor schamen andere instrumenten en zelfs elektronica in de songs te verwerken indien dat tot de sfeer kan bijdragen. Net zoals een spookstad echo’s laat horen van het leven dat er ooit was, blijven de songs van Bailiff door het hoofd spoken. Naargelang uw eigen gemoedstoestand zullen de songs dromerig en rustgevend dan wel akelig en bevreemdend klinken, maar echt vergeten zal u ze nooit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 5 =