Wie dacht dat de tijd van Frankrijk als vaandeldrager van de beter elektronische muziek na de jaren negentig voorbij was, moet dringend zijn mening herzien. Met OK Cowboy, het debuut van Vitalic, droppen onze zuiderburen een bom op de dansvloer. "Klassieker", fluisteren wij, nog lichtjes beduusd het stof van onze kleren kloppend.
Van 2002 is het ondertussen alweer geleden dat Vitalic (prononcé Vitalique), aan de hand van de Dewaele-broertjes, voor het eerst op grote schaal potten brak met "La Rock 01", toen de Gentse godenzonen As Heard On Radio Soulwax pt. 2 op de wereld loslieten. Ondertussen maken beide artiesten deel uit van de karavaan Radio Soulwax Presents die, waar hij ook neerstrijkt, de doven laat horen en de lammen doet dansen. Daar houdt de pret echter nog niet op: monsieur Pascal Arbez (of dacht je echt dat er ouders rondlopen die hun pasgeborene "Vitalic" noemen?) heeft nog niet zo heel lang geleden een eerste langspeler afgeleverd.
Voor een debuutplaat maakt OK Cowboy ontzettend veel indruk. Het album een debuut noemen is technisch gezien weliswaar correct, maar door de hoeveelheid hits en floorfillers kan je net zo goed van een verzamelaar spreken, eentje die laat horen waar Vitalic de laatste paar jaar zoal mee bezig is geweest. Met indrukwekkende zaken, zoveel is duidelijk, zelfs wanneer je de plaat voor het eerst in z’n geheel door de boxen jaagt. Wat op zo’n moment eveneens opvalt, is dat de houdbaarheid van electro-nummers serieus is toegenomen. Hoewel sommige nummers op OK Cowboy nog dateren van de tijd dat de generatie die momenteel de dansvloer bevolkt naar Samson keek, voelt geen enkele song gedateerd aan, integendeel: stuk voor stuk zijn het lappen muziek die staan als een huis.
Doet opener "Polkamatic" nog denken aan een ouderwetse kermis op speed, het feest barst niet veel later helemaal uit zijn voegen met "Poney part 1", nog zo’n onverwoestbare track die tot voor kort enkel op vinyl te verkrijgen was. Vanaf dan laat Vitalic niet meer los: zijn beats zijn even meeslepend als verslavend, en zijn fucked up synthesizergeluiden verraden een attitude die eerder verwant is aan die van Ramones dan aan die van de gladde en cleane heerschappen die in het dancesegment van het muziekdoolhof nog steeds richtingbepalend blijken te zijn. Tot nu althans.
Want vergis je niet in Vitalic: de man mag productief gezien een relatief trage werker zijn, kwalitatief staat hij eenzaam aan de top. "The Past" licht een tip van de sluier op waar de Fransman zijn inspiratie haalde, en dat kan, zoals je zou verwachten, alleen maar bij de founding fathers zijn: het nummer doet subtiel aan Kraftwerk denken, maar zonder dat je het gevoel hebt dat er aan recyclage gedaan wordt.
Wanneer, zelfs al is het voor de achthonderdduizendste keer, op een feestje "My Friend Dario", "New Man" of een van de andere kleppers waarmee het album volgeduwd is, weerklinken, en zowel de plaat ervoor als die erna compleet wegsmelt door de raw power van dit album, dan weet je het wel: dit is een klassieker in wording. Zet OK Cowboy, liefst onder de beleidende tonen van afsluiter "Valletta Fanfares", gerust naast kleppers als Homework, Music For The Jilted Generation of Second Thoughest In The Infants. Voornoemde platen wordt er geen schande door berokkend, integendeel.
