KatieJane Garside :: Lalleshwari / Lullabies in a Glass Wilderness

In 1989 dook het punkgroepje Daisy Chainsaw op in de Britse
undergroundscene. Ze kregen een cultreputatie aangezien de zangeres
op de scène ronddoolde met een babyflesje vol ananassap en speelde
met poppen die over het hele podium verspreid lagen. Deze prettig
gestoorde vrouw was de jonge KatieJane Garside, die door Courtney
Love al snel werd uitgeroepen tot ‘the original riot grrrl‘.
Nadat ze in 1993 de band verliet, duurde het tot 2000 eer ze
opnieuw wat van zich liet horen. Ditmaal als zangeres van Queen
Adreena, een obscure rockband die spijtig genoeg nog steeds het
best bewaarde geheim van Engeland is. Na hun derde album, ‘The
Butcher and the Butterfly’ (2005) besloot Garside dat de tijd
gekomen was voor een solo-avontuur en zo kwam ‘Lalleshwari’ tot
leven. In tegenstelling tot haar vorige muzikale ondernemingen,
verheft ze de stem hier op geen enkel moment en ademt deze plaat
een heel intieme sfeer uit.

Na het intrigerende, als inleiding fungerende ‘Genica
Pussy-willow’, dat klinkt alsof het achterstevoren afgespeeld
wordt, neemt Garside de luisteraar mee op een verkenning van haar
driften, verlangens, angsten en dromen. Doorheen de zestien nummers
laat ze verschillende facetten van zichzelf zien: van onderdanige
sex kitten in ‘Puppylove’ tot bezorgde moederfiguur in
‘Handheld Spoonfed’. Enkele tracks verraden links met andere
artiesten: de muzikale begeleiding op ‘Too Busy Sinking’ doet
denken aan Goldfrapps ‘Oompa
Radar’, ‘Subterranean Values’ reflecteert het oeuvre van Lisa
Germano en het fantastische ‘Darkangel’ schept bij de eerste noten
al een band met Portishead. Toch weet Garside haar soloplaat een
eigen karakter te geven. Veel tracks krijgen slechts een minimale
akoestische begeleiding (‘Sleeplikewolves’) of niet veel meer dan
een loop op de achtergrond (‘Roadkill’), waardoor de vocals de
meeste nummers volledig dragen. Doorheen het album toont ze ook
verschillende kanten van haar vocale areaal: ‘Lessons in the Brain’
zingt ze met krakende stem op lichtjes kinderachtige wijze, ‘Lost
Upon the Flame’ speelt ze met het contrast tussen hoge en lage
noten en in het prachtige ‘For You I Hold My Breath’ klinkt ze
fragieler dan ooit. Enkel bij ‘Justoneday of Endlesslove’ kent de
plaat een dip: de arty farty combinatie van wat gewauwel over een
traag belgeluid zou als intro kunnen werken, maar wordt hier
uitgesponnen over meer dan achttien minuten en begint op den duur
zelfs te enerveren.

Ondanks deze ene misstap valt ‘Lalleshwari’ toch ten sterkste aan
te raden. Garside’s stem zal voor sommigen misschien te poreus
klinken, maar net uit deze kwetsbaarheid put het album zijn kracht.
Queen Adreena’s ‘Taxidermy’ (2000) werd ooit beschreven als
Alice in Wonderland on LSD” en deze omschrijving gaat ook
hier op. De bevreemdende lyrics, die vaak een surreële
gedachtestroom vormen, dragen bij tot het gevoel dat de plaat
oproept: engelachtig en getormenteerd tegelijkertijd. Dat sommige
songs niet meer dan improvisaties zijn, draagt enkel bij tot
KatieJane’s muzikale geloofwaardigheid. Verfrissend
eigenzinnig!

‘Lalleshwari’ kan besteld worden via de officiële website van
KatieJane Garside.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + dertien =