Wixel :: Heart

Moordende hitte, lauw bier en verfoeilijk platte housebeats, die
door wijd opengezette ramen van belachelijk gepimpte machomachines
schallen: zoals alles heeft ook de komst van de zomer een keerzijde
van de medaille. Een schaduwrijk plekje dat een oase biedt van
aurale luwte tussen de zonovergoten Ibiza-pop is dan ook geen
overbodige luxe. Wie in een dergelijke setting van rust en
afzondering zachtjes en op verfijnde wijze wil wegdromen, raden we
plaatjes aan van múm , Colleen en
Boards of Canada. Als u daarbij
nog in een chauvinistische bui verkeert, is de nieuwe plaat van
Wixel een absolute must. Wim Maesschalk laat op ‘Heart’ troostende,
melancholische gitaarlijntjes, melodieuze synths en subtiele
laptopklanken met elkaar een wandelingetje maken langs arcadische
en pastorale landschappen. De dromerige soundscapes van Wixel
fungeren dan ook als een welgekomen, zacht briesje bij valavond
terwijl iedereen zijn besognes van de afgelopen dag met de
ondergaande zon probeert opzij te zetten.

Wim Maesschalk gaat uit van hetzelfde recept als Zool., namelijk het vermengen van
analoge en digitale klanken, maar het geluidssoepje van deze
Zaventemnaar is iets minder transparant en gestructureerd. Het aan
Nick Drake en Devendra Banhart
refererende gitaargetokkel is hier nog veel prominenter aanwezig en
lijkt vaak zijn eigen weg te leiden, zonder de leidraden van de
digitale gidsen te volgen. Daarnaast zorgt elektronische ruis soms
voor snel opdoemende mistbanken die de luisteraar even laten
verdwalen in de betoverende tocht door de kleine, begroeide
weggetjes die Wixel uitstippelt. De subtiliteit is net als bij de
muziek van Gerry Vergult sterk aanwezig, maar de onderhuidse
stemming is van een andere orde. Waar Zool. opteerde voor
sluimerende dreiging, kiest Maesschalk voor vertederende weemoed.
Zo hangt er een nevel van afscheid en verlies over opener
‘Zaventem’. Een treurende synth wordt verzwolgen door onbestemde
laptopklanken met een nauwelijks hoorbaar beatje op de achtergrond.
Het nummer klinkt alsof je lief net opgestegen is naar een verre
bestemming om heel lang weg te blijven. Wanneer het vliegtuig onder
het gekraak van elektronische noise uit het zicht is verdwenen, is
‘A December Goodbye’ het gevoel van eenzaamheid al aan het
intensifiëren met subtiele belletjes en fragiele
gitaarklanken.

Het mag duidelijk zijn: Wixel zoekt niet bepaald de zonnige kant
van het leven op. De sfeer van tristesse is omnipresent, maar toch
is ‘Heart’ geen soundtrack bij de betere depressie. In de muziek
van Wixel schuilt namelijk een kloppend hart dat troost en hoop
biedt. ‘Heart’ is dan ook als een muzikaal vriendje of
vriendinnetje dat je hand vastpakt wanneer het even wat moeilijker
gaat. De prachtige tekening op de hoes is dus een perfecte visuele
representatie van de klankenwereld die Maesschalk evoceert.

‘Heart’ is een sonische droom die verschillende invloeden in zich
draagt. Wixel vermengt zowel de ijle, glaciale Icelandic-sound van
Múm en Efterklang in zijn
composities als de bevreemdende elektronische wolkjes van Boards of
Canada of Fennesz. Vanwege de
grote inbreng van akoestische gitaren zullen ook postrock- en
indietronics-adepten ‘Heart’ kunnen smaken. Zo klinkt ‘Mirrors and
flowers’ als een sloep die door de Zweden van Sickoakes wordt bemand terwijl Micha en
Markus Acher van The Notwist hun vislijnen uitgooien, waar de
elektronische klanken als hongerige visjes naartoe worden gezogen.
‘I Know I Tried’ is minder lang uitgesponnen en weet net als het
openingsnummer te ontroeren met een prachtige, eenvoudige
keyboardpartij, terwijl korrelige beats, bevreemdende effecten en
heldere gitaren de hoop op betere tijden verklanken. Het nummer
kreeg een plaatsje toebedeeld op de compilatie van het
Dominofestival en dat is niet meer dan terecht.

Doe ons een plezier: koop ‘Heart’ en laat de melancholische ziel in
u zich tegoed doen aan deze verstilde soundscapes, die de wereld
even in een geschakeerder daglicht stellen. Net als Helios en Múm
slaagt Wixel er namelijk in om zowel lieflijk als bevreemdend
tegelijkertijd te klinken en daardoor laat ‘Heart’ je even
wegdrijven van deze aardbol zonder de onvermijdelijke terugkeer uit
het oog te verliezen. Dit is uiteraard een subjectief gekleurd
aanbod: trakteer uw vrienden vooral op nog een rondje verschaald
bier als u uw geld echt liever daaraan spendeert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =