Young People :: All At Once

Telkenmale iemand klaagt over de jeugd van tegenwoordig is er iemand anders die moet opmerken dat deze verzuchting al in de tijd van de bebaarde Socrates geuit werd. Helaas is de gifbeker, waarmee zeikerds aan beide kanten uitgeschakeld kunnen worden, in onbruik geraakt. Men roeit dan maar met de riemen die men heeft.

Young People ontstond toen Katie Eastburn en Jeff Rosenberg in Los Angeles in contact kwamen met Jarret Silbermann (ex-Tarentel). Het debuut Young People bracht een interessante mix van blues, rock en heel wat arty farty elementen, maar de experimenteerdrang en de vaak valse zang van Eastburn blijven ook nu nog zwaar op de maag liggen. Met War Radio werden de elementen van het debuut beter gedoseerd, wat het album een pak verteerbaarder maakte zonder dat aan de essentie geraakt werd.

Eastburn verhuisde daarna naar New York en Rosenberg verliet de groep om zich toe te leggen op zijn studies. All At Once is dan ook het werk van Eastburn en Silbermann geworden waarbij ideeën op cd-r’s opgenomen werden en via de post verstuurd. Toch sluit de plaat ondanks de minimalistische invulling nauw aan bij War Radio.

Met een speelse pianomelodie wordt "R & R" afgetrapt, de slepende zang van Eastburn plooit zich gemoedelijk naar de melodie. Op "Forget" treden daarna dof klinkende drums op het voorplan, al mag de piano de sleur hier en daar kort doorbreken. Het zou te veel voor de hand liggen mocht de gitaar als derde de voortrekkersrol opnemen. "Dark Rainbow" laat de verschillende instrumenten dan ook samenvloeien zonder ooit de ban van de minimale invulling te doorbreken: alleen wie iets te zeggen heeft, komt aan bod.

Met "Your Grave" komt "de bluessong" aan bod op het album: Eastburn heft een klaagzang aan die slechts nu en dan ondersteund kan worden door de instrumenten. De zelfs naar Young People-normen magere invulling werkt wonderwel en vloeit over in het militair startende "Slow Moving Storm", dat zich tot een oud circusmotief ontwikkelt met Eastburn als vermoeide ringleader. Het — naar hun normen althans — bombastische contrasteert netjes met de voorgaande nummers maar weet de sfeer van het album treffend te behouden.

Ook "On The Farm" start verstorend en blijft ondanks een enkele rustpauze een geluidsmuur opbouwen met louter gitaar, drum en stem. Het handgeklap op "F" laat zich niet afschrikken door het al even dwingende keyboard. De stem op All At Once is al lang bepaald en geen enkel instrumentarium zal daar verandering in brengen. Het is evenwel opvallend dat op deze tweede helft van het album hier en daar wat meer stoorzenders mogen optreden om het geheel extra "body" te geven.

Laat "The Clock" deze woorden maar ogenschijnlijk logenstraffen, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eastburn en haar piano vullen de hoofdmoot in, maar enkele kleine opwellingen eisen toch hun plaats op. Het droevige "Heads Will Roll" verheft de klaagzang naar die surreële hoogtes waar kathedralen opgebouwd zijn uit tranen en deemoed. Het haast vrolijke "Ride On" lijkt met zijn opgewekte ritme wel te spotten met zoveel verdriet. De bas is prominent aanwezig net zoals de haast achteloos beroerde piano.

Young People debuteert met All At Once op Too Pure en levert daar onmiddellijk een mooi visitekaartje af. Net als bij hun labelgenoten Electralane blijft het uitgangspunt rockmuziek maar wordt het zo eigenzinnig ingevuld dat het geheel een heel eigen en moeilijk te categoriseren invulling krijgt. Die jeugd van tegenwoordig doet het al bij al zo slecht nog niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − zeven =