Het is niet goed met vrienden ruzie te maken, noch om je door een eerste kennismaking te laten leiden in je latere contacten. Maar al te vaak worden vriendschappen die een leven mee kunnen gaan in de kiem gesmoord, doordat deze of gene weigerde van zijn standpunt af te wijken, dan wel het bij te stellen.
Zo boterde het tussen het Japanse Mono en ons ook niet goed in den beginne. Zijn laatste worp Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined wist ons maar niet te bekoren. Toch schoven we onze vooroordelen opzij en zochten we ook het oudere werk op: Under The Pipal Tree en One More Step And You Die wisten ons gelukkig veel dieper te raken. Restte alleen de vraag of Mono met You Are There aansluiting zou zoeken bij het oudere werk, dan wel het pad van Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined verder bewandelen.
Hoe miniem het verschil ook moge zijn, het is er: Mono haalde op zijn derde album gewoon niet het niveau van de vorige twee. Dat lijken ze zelf ook te beseffen, want met You Are There slaan ze genadeloos terug. De interludia die op Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined het album doorbroken, zijn deze keer dan ook in geen velden of wegen te bekennen.
"The Flames Beyond The Cold Mountain" blaast een koude wind door de bergpassen heen. Een bezwerende gitaar wordt in toom gehouden maar de onderhuidse dreiging is maar al te voelbaar, ook voor hen die zich, van geen kwaad bewust, over deze verlaten bergpaden voortbewegen. Na wat een eeuwigheid lijkt, maar in realiteit slechts vijf minuten duurt, scheuren door merg en been snijdende gitaren de bergen open, en een donderende drum evoceert een lawine van stenen. Steeds harder, steeds luider, tot alleen nog de echo’s, nu eens zacht en veraf, dan weer hard en dichtbij weerklinken tussen de verlaten bergpassen.
Laat vreugde in de harten van de mensen toe: "A Heart Has Asked For The Pleasure" ontwaakt na de zware storm en zet zijn eerste passen nog voorzichtig op dromerige gitaarklanken en een nauwelijks beroerd glockenspiel. Het blijkt niet meer dan het voorspel te zijn voor "Yearning", een dwingende melodie die ontploft in een niets ontziende uitval naar het object van verlangen. De gitaren vechten verbeten een duel uit op het ritme van alles verslindende drumslagen. Een verlangen dat verwordt tot een ziekelijke obsessie wordt door Mono meticuleus naar muziek vertaald.
Elke uitbarsting laat een leegte na: "Are You There?" start dan ook kwetsbaar en ingetogen met enkele voorzichtig aangehaalde gitaren. De drums schuiven voorzichtig mee aan tafel, in het goede gezelschap van violen. Het blijft bij een beschaafd gesprek, de violen voeren het hoge woord, de gitaren lijken alles te beamen en de drums geven nu en dan ook hun mening weer. Er valt nauwelijks een onvertogen woord in dit naar verhouding mindere nummer, dat desondanks blijft boeien. Ook "The Remains Of The Day" wil een adempauze zijn: een piano en enkele bezwerende geluiden, meer heeft de song niet nodig.
"Moonlight" mag het album afsluiten: de piano bepaalt de teneur en laat de gitaren opnieuw gedwee in de pas lopen. De violen mogen een kleine sterrol vervullen om abrupt plaats te ruimen voor gitaren, die ook zonder toezicht de song dienen, de drums schuifelen hen zacht achterna. De volle maan komt ten langen leste vanachter het wolkendek vandaan: de song baadt in haar licht en toont bij nacht zijn volle pracht.
Met You Are There heeft Mono zijn beste plaat tot op heden uitgebracht. Niet minder dan vier songs gaan zonder verpinken over de tien minutengrens zonder aan spanning in te leveren. Vergeet alle vergelijkingen die in het verleden gemaakt werden, de spons erover. Mono heeft zijn eigen stem op dit album zonder meer gevonden, laat het geweten zijn dat dit een goed ontmoeten is.
