MGR :: Nova Lux

Kent u dat, beste lezer, albums waar u eigenlijk geen zak aan vindt maar die u toch moet doorspartelen? Liefst zelfs een keer of drie? Als het niet komt door dat zagende mixergevoel in uw onderbuik (ook wel "plichtsbesef" geheten, volgens mensen die het kunnen weten) dan zijn het wel de veelbelovende referenties die u beletten uw schijfje een paar hoekjes rijker te maken. Soms wint de aanhouder, soms niet. Dat is het leven.

Zo ook in dit geval. Het spijt ons ten zeerste, want inderdaad, MGR (of Mustard Gas And Roses, als u houdt van lange bandnamen) werd geboren onder een goed gesternte. Lees: het had goede referenties in de achterzak zitten nog voor het aan de opnames van Nova Lux begon. De band heeft immers niemand minder dan Mike Gallagher in de rangen; de man die ook al in een geweldig postmetalbandje speelt dat zichzelf al eens Isis pleegt te noemen. Dat dat bandje al andere geslaagde spin-offs als Red Sparowes afleverde beloofde ook veel goeds voor dit zijproject, net als het feit dat Red Sparowes’ eigenste Greg Burns evenzeer in MGR speelt. U merkt het al, iedereen is beste vriendjes met iedereen en de fun kan niet op.

MGR staat echter voor weifelend en neerslachtig gitaargetokkel, met ergens op de achtergrond een noiselaagje dat die naam nog maar nét waardig is, terwijl machinale oerschreeuwen en kerkklokken half verzuipen in het minimalistische klanktapijtje dat de band besloot uit te rollen. Het klinkt allemaal vreselijk desolaat en huiveringwekkend, en daar heeft de band z’n doel ook glansrijk bereikt, maar met sfeer alleen maak je geen album.

Het eerste nummer — om een ongetwijfeld heel diepzinnige reden "I" geheten — kabbelt dan ook voorbij zonder dat iemand er erg in heeft en blijkt over te gaan in een al even verlegen tweede nummertje, dat mooi uniform "II" genoemd is. Terwijl de sobere melodielijntjes een al wat prominentere plaats toegewezen kregen, ging ook de versnelling eentje omlaag. Maar het kalf is al verdronken: met "III" werd het schaarse gas alweer teruggenomen.

Als een slecht geplande sightseeingtrip vertrekt de MGR-bus alweer, net wanneer het een beetje interessant dreigt te worden. Uitstappen en aankomen mag al helemaal niet, en dus stellen we ons tevreden met de schaarse en — het moet gezegd — meteen ook beste momenten die Nova Lux met "IV" en "V" nog te bieden heeft. Stel u Pelican voor dat er net een twee dagen durende voetbalmatch op heeft zitten en ook nog eens te horen krijgt dat de bandmascotte onder een op hol geslagen kernafvaltransport is gelopen, en u krijgt een aardig beeld van het landschap dat aan ons voorbijschoot.

Nova Lux is geen album waar een nieuwsgierig mens songs, of misschien zelfs bevliegingen in hoort te zoeken, of waar hij ondersteboven van geblazen moet worden. Nee, het is eerder een lang uitgesponnen verstand-op-nul-en-laat-u-onderdompelen-totaalervaring; en dus geven we MGR het voordeel van de twijfel en laten we ze gaan met de opmerking dat er wel nog behoorlijk wat bijgeschaafd dient te worden. Nu blijft Nova Lux immers vooral steken bij goede bedoelingen: de donderwolken kunnen nog een pak zwarter, en het grasland dat zich daaronder uitstrekt blijkt te vaak uit bordkarton opgetrokken. Volgende keer een échte show, zonder halfslachtige rekwisieten, graag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 4 =