De winterdepressies zitten, samen met de Kerstman, opnieuw opgehokt in een doos in de kelder en de lente huppelt stilaan weer kortgerokt door het land. Een mens zou er zowaar een tikje blijmoedig van worden. Gelukkig bestaan daar tegenwoordig doeltreffende remedies tegen. Een nieuwe plaat van Placebo bijvoorbeeld.
De nieuwste van Placebo heeft de titel Meds meegekregen. Van placebo’s gaat nochtans zelden een heilzame werking uit. Op bijwerkingen als neerslachtigheid, hartklachten en het uit wanhoop opeten van uw eigen linkerarm, kunt u in dit geval wel rekenen. De groep van Brian Molko klinkt namelijk nog steeds even vrolijk als de gemiddelde staatsveiligheidsagent.
Met voorganger Sleeping With Ghosts werd Placebo officieel terug van weggeweest verklaard. De band had de elektronica ontdekt en de songs mochten al eens wat gewaagder zijn dan in de begindagen. De grootmeester der androgynie nam alle lofbetuigingen dankbaar in ontvangst en putte er genoeg zelfvertrouwen uit om ook een Best Of op de wereld los te laten. Het hoeft dan ook nauwelijks een wonder te heten dat Molko op Meds de ingeslagen weg verder bewandelt.
Meds klinkt bij momenten zelfs nog iets experimenteler dan Sleeping With Ghosts. Niettemin blijft de hoofdmoot ook deze keer bestaan uit iets wat we gemakshalve gothpop noemen: zeurderige gitaren, een onverschillig dreunende ritmesectie, een bitterzwarte ondertoon en Molko’s nasale stemgeluid eroverheen. Het is vreemd genoeg een combinatie die wonderwel werkt. Dat Placebo het recept en alle mogelijke variaties erop inmiddels perfect beheerst, blijkt onder meer uit nummers als "Drag", "Follow The Cops Back Home" en "Because I Want You".
Maar het zijn toch de experimenten die deze plaat écht boeiend maken. Openingsnummer en titeltrack "Meds", samen met zangeres Alison Mosshart, geeft al een voorproefje, maar blijft net iets te lang ter plaatse trappelen om te imponeren. "Post Blue" doet dat wel, met een melodielijn die voldoende intrigeert om Molko’s wat simplistische lyrics te doen vergeten. Hetzelfde kan gezegd worden van "Broken Promise", waarin een mooie gastrol weggelegd is voor Michael Stipe. Een piano-intro die vaagweg aan Chopin of Liszt doet denken, mondt uit in vier minuten pure hypnose. "In The Cold Light Of The Morning" klinkt dan weer als een wiegeliedje voor Freddy Krueger. In de grazige weiden waardoor Brian Molko ons in het koude morgenlicht leidt, zijn alle schapen roofdieren en kun je maar beter voortdurend over je schouder kijken.
De berekende combinatie van klassieke Placebo-songs en wat experimenteler werk, maakt van Meds het sterkste Placebo-album tot dusver. De medicijnen werken misschien niet, maar verslavend zijn ze in elk geval. Placebo is al lang niet meer alleen maar een groepje voor neurotische pubers. Meds van Placebo betekent een watervrije garantie op voortijdige lentemoeheid.
