Maxïmo Park :: Missing Songs

Ja, wij bekennen: van de zwerm newbees die ons sinds een jaar of
wat vanuit Engeland en omliggende begonnen te bestoken, zijn er een
pàk die ons wisten te overtuigen en te amuseren. Ze hebben ons dan
ook al serieus wat duiten gekost. Daar staat wel tegenover dat tot
nu toe slechts enkelen van die nieuwe lichting Britpoppers erin
geslaagd zijn ons bij momenten ook echt te raken. Maxïmo Park is er
één van. Veel heeft dan ook te maken met de figuur van zanger Paul
Smith, de man die zijn heerlijke teksten zingt met een
onweerstaanbaar Noord-Engels accent, de garderobe van het ter ziele
gegane Pulp heeft leeggeroofd en ondertussen het Karel Van
Miert-kapsel weer sexy maakte.

‘Missing Songs’ is – maar dat heeft u wellicht begrepen – niet de
nieuwe langspeler van het vijftal uit Newcastle-upon-Tyne. De plaat
telt twaalf tracks: negen songs die niet op de ‘A Certain Trigger’
staan, maar dienst deden als b-kant voor één van de singles,
aangevuld met drie demo’s van de singles ‘Graffiti’, ‘Apply Some
Pressure’ en ‘Once, A Glimpse’. Jammer genoeg – maar niet helemaal
onlogisch, uiteraard – ontbreekt hierbij ‘La Quinta’, het b-kantje
van de binnenkort te verschijnen nieuwe single, ‘I Want You to
Stay’. Voor wie de groep al live aan het werk zag, houdt ‘Missing
Songs’ weinig verrassingen in. De meeste van deze songs zaten ook
al in de setlist tijdens de recente passages op Pukkelpop en in de
Botanique. Op een paar uitzonderingen na – ‘My Life In Reverse’ en
de Lennon-cover ‘Isolation’ – zijn de nummers zelfs sterk genoeg om
op een volwaardig studioalbum te verschijnen. Ze weken echter net
iets te veel af van de Blitzkrieg-Britpop van ‘A Certain Trigger’,
en om die reden werden ze dan maar geparkeerd op de singles.
‘Missing Songs’ is voor de deze afvallers dan ook een beetje een
vorm van eerherstel.

Ondanks de gammele productie (door de band zelf) komt ook hier de
songschrijverkwaliteit van de groep bovendrijven. De powerpop van
‘A19’ en het stuiterende ‘Fear of Falling’, het potige ‘I Want You
to Leave’ (waarmee ze even in het vaarwater van Franz Ferdinand terechtkomen) of
enkelbijtertje ‘Hammer Horror’: ze hadden van ons gerust de plaats
mogen innemen van de minder geslaagde albumtracks op ‘A.C.T.’. Maar
op ‘Missing Songs’ maakt de luisteraar ook kennis met de minder
vinnige en venijnige kant van de band. ‘Trial and Error’
bijvoorbeeld doet ons denken aan een goedgemutste Joe Jackson, ‘A
Year of Doubt’ knipoogt naar ‘Rusholme Ruffians’ van The Smiths en
‘Stray Talk’ is zowaar een akoestisch nummer.

‘Missing Songs’ is – zolang de voorraad strekt – ook in de handel
als bonus-cd bij een nieuwe persing van ‘A Certain Trigger’. Na de
uitgave met het zeven songs tellende ‘Live in Tokyo’ is dit dus de
tweede ‘Limited Edition’ van de langspeler. Maar wie ‘A.C.T.’ al
heeft, kan ‘Missing Songs’ voortaan dus ook aan een ‘democratische’
prijs ‘bekomen’ bij de plaatselijke platenboer. Een mooi gebaar of
puur winstbejag? We gunnen de groep graag het voordeel van de
twijfel, maar hoeveel mooier was het niet geweest indien men voor
deze nieuwe uitgave de drie demo’s had weggelaten om plaats te
ruimen voor de Japanse live tracks en voor het uitstekende
‘Wasteland’, de bijdrage van de groep aan ‘Help! A Day in the
Life’. In dat geval hadden we u deze cd met een gerust geweten
aangeraden. Nu kunnen we alleen afsluiten met: voor fans en
verzamelaars!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 16 =