Nine Horses :: Snow Borne Sorrow

Je bent op zoek gegaan naar de ideale winter-cd. Je hebt dezelfde straten op en af gelopen. Het werd zo erg dat je je hoofd liet hangen. En zelfs toen het sneeuwde heb je je zoekstrategie niet gewijzigd. Zoek niet langer tevergeefs, die winterplaat bestaat wel degelijk en verschuilt zich nu al een tijdje in de dichtstbijzijnde muziekhandel.

Er zijn nieuwkomers die er al altijd waren en hun strepen al hebben verdiend, er zijn er die zichzelf opnieuw uitvinden, er zijn er die straks alweer verleden tijd zijn, en er zijn nieuwkomers die mentale sneeuwlandschappen schilderen waarin ze zichzelf al jaren op sleeptouw nemen. Nine Horses ’zijn’ zulke nieuwkomers: David Sylvian stak zichzelf in een nieuw jasje en bezorgt ons een ideale synthese van wat verscholen zat in Blemish (2003) en World Citizen (2004). Laat deze paarden binnen en je zal de winter op een andere manier zien. Na Snow Borne Sorrow is rouwen gewoon een manier om vertraagd verder te gaan.

Deze Nine Horses mogen dan nooit meer onder diezelfde naam in de studio kruipen (en een live-optreden zal er ook niet komen), met Snow Borne Sorrow hebben zanger David Sylvian, diens broer en drummer Steve Janssen en elektronica-mixer Burnt Friedman ons tijdsgewricht op tijdloze wijze vastgelegd in dromerige en dreigende introspectieve woordklanken die — zoals de beste parasieten — onder je huid gaan zitten. De negen songs zijn stuk voor stuk hypnotiserende composities die gewoon ergens stoppen maar in gedachten nog een tijdje doorrennen.

Voor wie niet echt vertrouwd is met een van de meest zoetgevooisde stemmen in de popmuziek van de laatste vijfentwintig jaar, is dit een uitgelezen kans om David Sylvian in bloedvorm aan het werk te horen. De stem is een instrument tussen de andere, natuurlijk. Maar deze stem nestelt zich op zodanige wijze tussen vlinderachtige xylofoon- en koebelgeluiden, minimalistische pianotoetsen, heerlijke stuwende baslijnen, en niet te vergeten, de magische en zalvende trompettonen, die zich als fluwelen tapijten uitspreiden, dat je er op gezellige wijze ongemakkelijk van wordt. Soms, heel soms, heb je het gevoel dat de songs te veel op elkaar lijken, maar dan raapt Sylvians stem je opnieuw op en voert je mee naar mijmerlandschappen van stukgelopen relaties en woestenijen vol ideologisch en lichamelijk geweld.

Een eerste (Trojaans?) paard dat in de buitenwereld wordt geplaatst is "Wonderful World". Gaat het hier om een eigentijdse versie van het gelijknamige lied van Louis Armstrong? Het levendige van de zorgeloos klinkende Armstrong moet evenwel wijken voor een vermoeide staptocht door een 21ste eeuwse wereldstad waarin ’hij’ en ’zij’, radeloos en zonder richting, met verdriet, verliefdheid en geweld trachten om te gaan. Dit staplied is dragelijk (en het draagt zichzelf), omdat het zalft in de berusting, en omdat het hoedanook ’andere’ horizonten opwerpt. Wanneer de begeleidende en kinderlijke stem van Stina Nordenstam zich ertussen wurmt en even alleen het roer overneemt, vermoed je al: dit wordt een uitzonderlijk onderonsje.

Een ander absoluut hoogtepunt is de titeltrack, "Snow Borne Sorrow". Terwijl deze song aanvangt met dreigende kille metaalschokken en overgaat in de harmonieuze trompetmonding van Arve Henriksen, volgen woorden die deze hemelse volta niet verdienen: "But if we’re good, If we’re kind, Generous and kind, We’ll inhabit their sunsets, Their goddesses and queens, We’ll try to do the right thing". Alle haren op je lichaam komen in opstand! En dan moet het zevende paard nog komen: op "de dag dat de aarde de hemel stal" ("The Day the earth stole heaven") is niets nog hetzelfde, sta je verwonderd om je heen te kijken, maar weet je zeker dat de troost en rust over je zal dalen, nog voor de nacht valt en nieuwe sneeuwlagen worden toegevoegd.

Wanneer hierna een achtste paard ("Serotonin") in volle galop (heerlijke voortstuwende maar nooit opdringerige drumbeats) een openingszin als "I kick the sheets until they rise like mountain ranges at my feet" uit de hoefijzers stampt, ben je zo blij dat je de ideale winter-cd gevonden hebt, dat je Snow Borne Sorrow verstopt onder de hoofdkussens telkens er een nieuwe bezoeker aanbelt. Er zijn nieuwkomers waarvan je denkt dat je ze voor lange tijd even hard gaat koesteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =