The Kooks :: Inside In/Inside Out

Clap Your Hands Say Yeah. The Arctic Monkeys. En nu The Kooks. Het verschil met voornoemde bands is dat de hype rond The Kooks deze kant van het Kanaal niet bereikt heeft, iets waar wij niet moeilijk over gaan doen. En het verschil — met de eerste band in het bijzonder — is dat The Kooks een plaat gemaakt hebben die het beluisteren én onthouden waard is.

Als je de hoesfoto’s van Inside In/Inside Out bekijkt, vraag je je bezorgd af of die snaken misschien niet beter eerst de school zouden afmaken alvorens zich in een rock-’n-roll-avontuur te gooien. Maar aan de andere kant: wat koop je nog voor een diploma in deze tijden? En als je dan uiteindelijk de plaat beluisterd hebt, weet je dat er prioriteiten gesteld moeten worden en dat die in het geval van The Kooks zeker en vast niet liggen in het behalen van een diploma. De prioriteit voor The Kooks is: inpluggen en maken dat er gerockt wordt.

En dat is wat de jongelui op hun eerste full-album doen: een potje rocken. Tenzij het de akoestische nummers betreft, maar ook dan straalt de muziek een withete intensiteit uit die we iets te lang hebben moeten missen door een overaanbod aan zelfverklaarde stoere jochies zoals Nickelback. The Kooks, dat zijn vier snotneuzen die weten dat de wereld van hen is, dat niemand hen iets kan maken. Ze hebben net een prima plaat gemaakt en daar hebben ze zich, zo te horen, prima mee vermaakt. Hun nummers over liefdes die niet willen vlotten, al dan niet verloren onschuld en een sofa waarin het prima grieten versieren is, gaan er bij ons in als zoete koek.

Zou dat aan de toegankelijkheid van de muziek liggen? Aan de echo’s van zowel The Strokes als The Clash? Aan de stem van Luke Pritchard die klinkt alsof hij niet aan z’n proefstuk toe is? Aan de gitaarmelodieën die steevast een glimlach op ons gezicht toveren? Het is vast een combinatie van al die factoren. Feit is in ieder geval dat The Kooks niet voor een gat te vangen zijn, een fout die beginners vaak genoeg maken. Of het nu de rustige nummers zijn zoals opener "Seaside", de potentiële hits — "Eddie’s Gun", om er maar één te noemen — of de nummers die je op repeat zou willen gooien, bijvoorbeeld "I Want You", The Kooks vergalopperen zich nergens en zijn er duidelijk van op de hoogte dat overenthousiasme nergens goed voor is, zelfs niet als je een beginner bent.

Inside In/Inside Out is het soort plaat dat een boeiende carrière belooft. Zolang niemand in de groep zich geroepen voelt zich als de eerste de beste Pete Doherty te gaan gedragen, zien we dat wat betreft die carrière mooi voor elkaar komen en in afwachting van een indrukwekkend oeuvre draaien we alvast "Jackie Big Tits" nog eens met de volumeknop helemaal open.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 11 =