Eindejaarslijstje 2005 van Vincent Merkx

Terwijl hij het eigenlijk altijd ontkend heeft, moést ondergetekende het bij het opstellen van z’n eindejaarslijstje wel toegeven: hij is een (halve) metaller. Prompt maakte hij van de nood een deugd: 2005 leverde een boel gitaargeweld dat anders feestelijk genegeerd zou worden door onze veel minder ruige collega’s — gitaargeweld dat wij nu, speciaal voor u, in een mooi en overzichtelijk lijstje gieten. In het kader van de nog niet helemaal afgelopen ontkenningsfase vindt u hier en daar ook een verdwaald indie-plaatje.

  1. Strapping Young Lad :: Alien Devin Townsend moet zo ongeveer de tegenpool van Samson zijn: bijna geen sprietje haar over, maar steek hem een gitaar in de handen en hij walst u zo omver. Geluidsmuren verbouwen deed hij al een tijdje met plezier, maar met Alien wordt de glimmende sloopbal ingeruild voor de scalpel. Voor de prijs van tien broden en een eindje touw krijgt u kolkende cyberdeath, nu eens in gemillimetreerde sneetjes en dan weer in dikke beboterde brokken, en een held er zomaar voor niks bovenop. Een mens zou voor minder honger lijden.
  2. Sigur Rós :: Tàkk… De kritieken waren eensluidend positief, met soms een kleine bedenking: Tàkk… zou Sigur Rós-light zijn. Ons kan het niet schelen: wij vinden die min of meer kinderlijk eenvoudige nummers gewoon geweldig. Geweldig mooi, ook. Het mag dan geen Agaetis Byrjun noch () wezen, Tàkk… verdient wat ons betreft een categorie op zichzelf.
  3. Soulfly :: Dark Ages Jaja, Max Cavalera is terug. Z’n over de jaren zorgvuldig opgebouwde rastafari/bosjesman-imago belette hem niet om te doen wat niemand onderhand nog van hem verwachtte: een rasechte metalplaat maken. Resultaat is een venijnig hoopje riffs en scherpe uithalen op een bedje van lichtjes doorschemerende hoop en veel meer in het gezicht spattende furie, oftewel Soulfly old school Sepultura-style. Dark Ages is zo mogelijk nog vettiger dan ’s mans haar en wat ons betreft meteen ook dé thrashplaat van het jaar.
  4. Arab Strap :: The Last Romance Schotland’s best bewaarde geheim is terug, en deze keer zijn ze – snakt u even naar adem en trek een dik gestoffeerde zetel onder uw achterwerk – opgewekt! Niks goedkoop mooi-weer-vadaag heen en weergefladder, maar het diep vast geankerde besef dat het misschien toch nog wel goed komt. Mooi, mooi, mooi.
  5. tomàn :: Catching a Grizzlybear, Lesson One Vlaanderen heeft er een Belofte bij. Voor één keer ’s geen garagerock (wordt er dan echt niemand anders dat onderhand óók kotsbeu?) maar goeie, degelijke postrock. Wij houden er ondertussen een halve Tomàn-live-indigestie aan over, maar geen haar op ons hoofd dat er aan denkt ook maar even de vinger in het keelgat te proppen.
  6. Chimaira :: Chimaira Ooit was er eens een nu metalband die harder wou gaan. Harder, maar ook verder dan waar het tot dan toe, gehinderd door de begrenzingen van z’n moedergenre, geraakt was. Het duwde het pedaal tegen het metaal en raasde de einder tegemoet, om (hopelijk) nooit meer terug te komen. Op Chimaira ontmoeten Metalcore, nu metal en NWOAHM elkaar. Ze bouwen een verzengend feestje. Ook u bent uitgenodigd.
  7. Anthony And The Johnsons :: I Am A Bird Now Pathos in de overtreffende trap met een verwijfde kerel in de hoofdrol. Goed dat u en ik geen circusdirecteur zijn, of wij hadden dit pareltje al lang van al z’n vertederende eerlijkheid ontdaan en het enkel in hartjesonderbroek en maffe belletjesmuts doen vechten tegen zeehonden met bontmantels. Zet uw scepsis op een lager pitje en krab het laagje marginaliteit er voorzichtig af; wat overblijft is een dijk van een plaat.
  8. Bright Eyes :: I’m Wide Awake, It’s Morning / Digital Ashes In A Digital Urn Sinds de simultane release van z’n twee laatste geesteskinderen is enfant terrible Conan O’Brien een ster in het wereldje, en dat gunnen we hem van harte. Deze veredelde dubbelaar is een dubbele uppercut waar we even van moesten bekomen. Nu nog een goeie liveshow en we zijn helemaal tevreden.
  9. Scout Niblett :: Kidnapped By Neptune Als we één zwak hebben, dan is het wel die voor kwade meisjes. En laat Scout Niblett op Kidnapped By Neptune nu net die zwak lekker gemeen uitbuiten. Ons niet gelaten.
  10. Devendra Banhart :: Cripple Crow Onze eigenste blotevoetenmessias deed gewoon voort op z’n vrolijke élan en bracht ook dit jaar weer een plaatje vol meezingdeuntjes uit. Ook deze keer weer geen onverdeeld succes, maar nummers als "I’m A Child" en "Long Haired Child" verdiénen gewoon een plaatsje in onze top-tien.

Natuurlijk waren er meer dan tien albums die we leuk vonden. Stel je voor dat het daarbij gebleven was, waar hadden we onze tijd dàn nog mee moeten vullen? Volgende albums hielden ons weg van het haardvuur en de meters lange, zelfgehaakte sjaal: Trivium :: Ascendancy, Exodus :: Shovel Headed Kill Machine, Annihilator :: Schizo Deluxe, DevilDriver :: The Fury Of Our Maker’s Hand, Galatasaray :: Boxing Camp For Blues Oriented Snack Heads, Kinski :: Alpine Static, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead :: Worlds Apart en M83 :: Before The Dawn Heals Us.

Waar er koren is, is er kaf. Dat kaf ligt, in een grote juten zak, ergens in een hoekje van de molen, waar het karige zonlicht gefilterd wordt door dikke spinnenwebben en ronddwarrelend stof, zielig en godvergeten te wezen. Woonden wij in zo’n molen, dan hadden we Children of Bodom :: Are You Dead Yet netjes onder die zak gelegd, gekneld tussen de vermolmde planken en krioelende schimmels. Het trieste verhaal van een stijlverandering die verkeerd afliep.

Hoewel Lamb Of God, onze Ontdekking Van Het Jaar, de met live-dvd Killadelphia ingestelde verwachtingen begin december in Hof Ter Lo niet kon inlossen, blijft het originele ramgezelschap staan voor headbangen tot u er duizelig van wordt. Ware het echter niet voor deze release, dan was de Lammetjes de twijfelachtige eer te beurt gevallen als eerste op ons beter-op-cd-dan-live-lijstje te prijken. Wat de band in ons Belgenlandje miste — drive, pretentie, agressief machismo en een goede geluidsmix –, daar levert Killadelphia wél vuisten vol van. Een must.

Druk bevochten ereplaatsen zijn er voor de ruige filmpjes van In Flames :: In Live We Trust: Used And Abused — dat met deze, zowel live-cd als dvd-dubbelaar, een tweede plaats ruimschoots verdient — en Machine Head :: Elegies.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =