Daan :: Cinema

Recensies die beginnen met een quote van Ravi Shankar. Ze zijn
waarschijnlijk even talrijk als de artistieke preoccupaties van Sam
Gooris. Toch wagen we het erop: “Vergeet alles, concentreer je
slechts op één talent”, heeft de legendarische sitarspeler en
hippie-icoon ooit laten noteren. Sommigen zouden deze woorden beter
ter harte nemen. Spontaan gaan onze gedachten uit naar Frank Galan
die in ‘Eén jaar gratis’ poogt om interviews af te nemen en zijn
aankondigingen telkens afsluit met wat Spaans gewauwel. Anderen
lappen het ietwat achterhaalde wereldbeeld van Shankar terecht aan
hun spreekwoordelijke laars. En gelukkig maar. Zo is Daan Stuyven
naast muzikant en song- en tekstschrijver ook nog producer, mixer
en hoesontwerper. Naast muziek voor Dead Man Ray en zijn
soloproject heeft de Antwerpse muzikale duizendpoot de afgelopen
jaren ook nog de soundtracks geschreven voor een aantal films. De
muziek van Meisje, ‘Verboden Te
Zuchten’, ‘Un Honnête Commerçant’ en het recente Suspect is nu verzameld op ‘Cinema’. Het
resultaat is een gevarieerd en boeiend werkstuk dat kleine maar
fijne achtergrondmuziekjes afwisselt met poppy parels en weemoedige
indierock. ‘Cinema’ is dan ook het ultieme bewijs van de muzikale
schizofrenie en het ongebreidelde talent van Daan.

Hoewel we deze plaat als een dwarsdoorsnede zouden kunnen
beschouwen van de muzikale carrière van Stuyven, zijn er toch geen
onverbiddelijke floorfillers als ‘Swedish Designer Drugs’ of
‘Housewife’ op terug te vinden. De grootse synthpop maakt
grotendeels plaats voor een intimistischer en verstilder geluid.
Soms doen lichtjes kitscherige deuntjes hun best om een frivole,
speelse toets aan de nummers te verlenen, maar de onderhuidse
stemming blijft er één van melancholie. ‘Jamais Neutral’, een duet
met Els Dottermans, komt misschien nog het dichtst in de buurt van
de sound van Victory en ‘Bridge
Burner’: catchy zanglijnen, gelaagde synths en een zachte beat
nestelen zich moeiteloos onder de hersenpan. De overige nummers van
de ‘Meisje’-soundtrack sluiten eerder aan bij de grootstedelijke
indierock van Dead Man Ray. Zo had ‘Metropolitan’ absoluut niet
misstaan op het meesterwerk dat ‘Cago’ is: intimistische gitaren,
een streepje mondharmonica en de diepe fluisterstem van Daan, meer
heeft het nummer niet nodig om een blijvende indruk na te laten.
Het hybride karakter van die soundtrack wordt nog meer benadrukt
wanneer we na enkele intermezzo’s het nostalgische ‘Souvenirs Van
Plastique’ geserveerd krijgen: Daan als charmezanger in het
Nederlands, het werkt.
Van ‘Verboden te zuchten’ onthouden we vooral het bloedmooie main
theme, waar Daan zich profileert als de Vlaamse Jon Brion. Het
nummer had zo op de soundtrack van Eternal Sunshine of the Spotless Mind kunnen
staan.

De grote kracht van ‘Cinema’ schuilt in de variatie die de plaat
tentoonspreidt. Songs met een kop en een staart worden afgewisseld
met sfeervolle motiefjes die ook zonder de bijhorende beelden weten
te bekoren. Daan heeft dan ook een plaat gemaakt van meer dan 70
minuten die bijna nergens verveelt. De soundtrack van ‘Un Honnête
Commerçant is ongetwijfeld het minst songgericht. We krijgen vooral
donkere soundscapes, gelardeerd met krassende gitaaruithalen gehuld
in echo. Maar net wanneer we weer zin krijgen in een echte song,
worden we op onze wenken bediend met het prachtige ‘Quinze Ans
Déja’ (uit ‘Suspect’) Per laagje waarmee het nummer wordt
opgebouwd, brokkelt onze weerstand verder af en worden we weker.
Daan gooit er daarna nog de wondermooie ballad ‘Song For Bird’
tegenaan (een eerbetoon aan Charlie Parker?!) waarin alle ruimte
wordt gegeven aan zijn meeslepende stem met enkele spaarzame
treurige pianotoetsen op de achtergrond.

‘Cinema’ is allerminst een zoethoudertje voor de fans in afwachting
van de volgende soloplaat van Daan. De man heeft wel zoveel
eergevoel om ook in zijn soundtracks de lat hoog te leggen. De
preker in ons wil nog even kwijt dat multitalenten als Daan Stuyven
meer gekoesterd moeten worden, maar zijn uitverkochte show in de AB
geeft aan dat de schare fans van Daan met de plaat groter wordt.
Met ‘Cinema’ voegt hij alweer een mooi hoofdstuk toe aan zijn
steeds impressionanter wordende oeuvre. Vertel het voort!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + een =