The Gris Gris :: For The Season

"New Orleans! Home of pirates, drunks and whores! New Orleans! Tacky, overpriced souvenir stores! If you want to go to hell, you should make that trip, To the Sodom and Gomorrah on the Mississipp’! New Orleans! Stinking, rotten, vomiting, vile! New Orleans! Putrid, brackish, maggoty, foul! New Orleans! Crummy, lousy, rancid, and rank!"

Als geen ander wisten The Simpsons New Orleans te schetsen nog voor de stad der verdoemde zielen ten onder ging in de zoveelste orkaan. Maar rusteloze zielen buigen niet en ook in de spookstad weerklinkt de muziek en het gelach als vanouds. Als we dan toch op een helletocht zijn, laat ons dan maar van elk moment genieten en lachend ten onder gaan.

Het mag geen wonder heten dat het in San Francisco huishoudend The Gris Gris zich door New Orleans liet inspireren: Gris Gris, een term uit de voodoo is immers het groepsgebeuren rond Greg Ashley, wiens twee jaar oude debuut Medicine Fuck Dream dit jaar eindelijk ook bij ons te verkrijgen was. The Gris Gris laat op For The Seasons een aangeklede psychobluesrock horen die voller van klank is dan de uitgepuurde songs die Ashley solo brengt. Net als bij Jennifer Gentle dwaalt ook hier de immer psychedelische geest van Syd Barret en de zijnen rond. Gestoorde pop dus, die baadt in LSD-walmen.

Frenetieke trompetten en harde drumslagen zetten de toon in "Ecks Em Eye" (X am I) terwijl de teksten afgedreund worden. De teneur is gezet. "Peregrine Downstream" laat de instrumenten voorzichtig ontsporen voor ze de luisteraar zachtjes een nieuwe richting uit duwt, rechtstreeks het betoverde woud in. Alice is niet ver weg, net zomin als de Cyperse kater die grijnzend tevoorschijn komt in "Cuerpos Haran Amor Extra". Een gitaar jankt ongenadig terwijl El Dia de los Muertos aanbreekt.

"Down With Jesus" zal wel nooit het lijflied worden van Zijne Heiligheid Benedictus XVI, zelfs al lopen gitaar, drum en orgel nochtans netjes in het gareel. Dan heeft "Big Engine Nazi Kid Daydream" meer te bieden als moderne hymne. Dankzij haar ingetogen instrumentarium en samenzang sluit het naadloos bij Greg Ashleys solowerk aan. Ook "Medication 4" refereert knap naar Medicine Fuck Dream terwijl het orgel de melodie bepaalt en snerpende gitaren als stoorzender dienen.

"Year Zero" heeft dan weer een fantastische drive en een kloppend pophart dat zich weet te omhullen met een deken van psychedelische distortion. Maar net als bij "Big Engine Nazi Kid Daydream" klinken de chaotische uitvallen in de finale iets te doordacht en berekend om de song een blijvende meerwaarde te bieden. Bevreemdende geluiden doorklinken op "The Non Stop Tape" waarna de onderwaterklanken van "Skin Mass Cat" een accordeon een eigenzinnige treurmars laten zingen terwijl gitaren door Hades en de zijnen gemarteld worden.

The Gris Gris is duidelijk in topvorm want ook "Pick Up Your Raygun" laat zich gewillig meeslepen terwijl "Paint It Black" doorheen de song echoot. Beleefd nemen we onze hoed af terwijl "Mademoiselle Of The Morning" door de spookstraten struint en enkele tandenloze rednecks hun instrumentarium afstoffen. De kermiswals der verdoemden geeft in "For The Seaons" pas in haar laatste stonde thuis wanneer wij wanhopig op de deuren kloppen, op zoek naar een melodie of ander houvast.

For The Season raakt ons echter minder dan Ashleys solowerk. Het ligt in hetzelfde bedje ziek als het Italiaanse Jennifer Gentle. Waar de sfeer op Medicine Fuck Dream consequent een irreële droomwereld ten volle uitpuurde naar eigen beeld, grossiert The Gris Gris net iets te veel in de psychedelische canon om echt te beklijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 8 =