The Deadly Snakes :: Porcella

Wat is het ergste dat een garagegroep kan overkomen? Dat die op een goede dag tot de vaststelling komt dat zijn muziek een aantal zeer opvallende overeenkomsten met grootheden uit de huidige wereld van de popmuziek vertoont? "Niets van", zeggen The Deadly Snakes. "Men heeft ons altijd een beetje ten onrechte in het hoekje van de garagerock geduwd. Eigenlijk zijn wij nooit die typische garageband geweest.".

Waar is de tijd dat The Deadly Snakes zich braafjes onder bluesrock lieten klasseren? Porcella is de plaat die het roer omgooit. Met deze plaat mikken The Snakes meer dan ooit op het patrimonium van grote, ronkende namen als Nick Cave & The Bad Seeds, Tindersticks, Leonard Cohen, maar ook The Zombies, Love, Captain Beefheart en Calexico. Dat de groep zich in het verleden al eens mis begrepen voelde, valt enigszins te begrijpen. Zo zijn er op de vorige platen wel degelijk duidelijke accenten in de richting van de voornoemde artiesten aanwezig, al lag het er toen veel minder dik op.

Het mag niet verwonderen dat Porcella veel van zijn succes aan de goede productie te danken heeft. Zo wordt er op de nieuwe plaat veel meer aandacht aan de individualiteit van de verschillende geluiden besteed, met als resultaat dat de muziek niet langer als een chaotisch rommeltje klinkt waarbij het nogal wat moeite vergt om er de verschillende invloeden in te herkennen.

Die ommekeer valt echt op. Zo heeft zanger Age Of Danger op geen enkele van de vorige platen ooit in zijn eentje een song aangevat, zonder het daarbij tegen een overvloed aan gitaren op te nemen. En zo zal je op de vorige platen ook nooit een koor aantreffen, dat de leading vocals volledig autonoom mag beantwoorden. Minder is meer. Dat is de regel die The Deadly Snakes op Porcella hebben toegepast.

Dat Porcella een interessant plaatje is geworden, heeft nochtans meer dan één reden. Zo is de plaat in de eerste plaats een mooi voorbeeld van hoe de definitie van garage constant aan verandering onderhevig is. Wat hoort u anders te denken van een gewone garageband die zomaar eventjes een volledige plaat in de stijl van de hoog gewaardeerde Nick Cave & The Bad Seeds/Tindersticks maakt? Als er al een punt achter Porcella zit, dan wel dit: alle muziek is gedoemd om vroeg of laat tot de wereld van de nostalgie te behoren. "What’s next?", horen wij u denken. "Death Cab For Cutie?"

Maar laat vooral de belangrijkste reden om Porcella een kans te geven niet aan uw aandacht ontsnappen: het is een zeer fijne plaat, die zonder schroom naast het allerbeste van de grote voorbeelden kan staan. Het is een plaat die met veel hoorbaar plezier is opgenomen — een indruk die kantoorklerk Nick Cave ons nu toch al weer een tijdje niet heeft kunnen geven.

Maar voor u naar de betere platenzaak holt, toch nog even een kleine waarschuwing: houdt u er rekening mee dat Porcella ook in de vorm van een dubbele LP verkrijgbaar is, met zeven extra songs erop? De kans dat de onweerstaanbare drang bij u opkomt om na de beluistering van de gewone versie ook die te bestellen, is niet gering. Wie dus een platendraaier heeft, doet er best aan ineens de vinylversie in huis te halen. Porcella beluisteren staat nu eenmaal synoniem met eraan verslaafd geraken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − dertien =