Burst :: Origo

Tijdens het schrijven van deze review heb ik alvast één ding
onthouden: nachten werden uitgevonden om – in welke volgorde dan
ook – te slapen, seks te hebben en/of te zuipen, maar allerminst om
aandachtig naar nieuwe platen te luisteren met als doel er een
deftige recensie uit te puren. Maar aangezien mijn werkgever mij
hardhandig verplicht heeft enkele nachtjes op de firma door te
brengen en ik op zulke momenten eigenlijk maar weinig anders om
handen heb, dacht ik mijn kostbare tijd voor één keer op een
nuttige manier in te vullen door de nieuwste schijf van Burst aan
enkele luistersessies te onderwerpen.

Het uit Zweden afkomstige Burst is een nog jeugdig vijftal dat, als
we de persteksten tenminste mogen geloven, vooral door fans van
Opeth, The Dillinger Escape Plan en Isis zal gesmaakt worden. Dat is
waarschijnlijk ook meteen de reden waarom eindredacteur Joost aan
mij heeft gedacht om ‘Origo’, de nieuwe Burst, te bespreken. Ik
hoop echter dat hij niet al te hard teleurgesteld gaat zijn met
hetgeen ik over de plaat te vertellen heb…

Burst brengt inderdaad een lekker in het gehoor liggende mengelmoes
van allerlei hardere muziekstijlen, maar verzuimt daarbij echter
ook maar enige vorm van originaliteit aan hun sound toe te voegen.
Ik kreeg bij momenten dan ook het gevoel dat ik in de Soundmixshow
van Henny Huysman was terechtgekomen. Zo klinkt opener ‘Where The
Wave Broke’ als twee druppels water op Snapcase, gaat ‘Sever’ als
goede Opeth van start om nadien Dillinger-Escape-gewijs te
ontsporen en horen we tijdens ‘The Immateria’ zowaar Claudio
Sanchez van het lichtjes sublieme Coheed & Cambria de revue
passeren. Ik moet toegeven dat ik niks tegen een – in dit geval
verdienstelijke – rip-off heb, maar van een beetje meer eigen
inbreng is er nog niemand dood gegaan. Enkel tijdens
‘Stormwielder’, waar Burst furieuze woedeaanvallen met zweverige
klanktapijten afwisselt, slaagt de band erin het niveau van ‘Origo’
nog een laatste boost te geven, maar tegen dan is het kalf allang
verdronken.

Burst heeft met ‘Origo’ een verdienstelijk album afgeleverd, maar
moet echter dringend op zoek naar een eigen gezicht. Volgende keer
beter?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − 1 =