Burst :: Lazarus Bird

Relapse (cd) / Garden of Exile (lp), 2008

Wow? Wasda? Zo reageerde ik toen ik ‘Lazarus Bird’ een eerste keer
in handen kreeg. Om verschillende redenen bracht de plaat me even
uit mijn zen-balans. Ten eerste omdat het toch enkele jaren
stilletjes was geweest omtrent de Zweden. In 2005 was Origo een van mijn
favoriete albums geweest en ook live hadden de gasten me twee keer
goed geraakt. Maar nadien nergens meer te bespeuren in het tour- of
platenlandschap. Ten tweede is er de hoes, een intrigerende collage
waaruit iets spreekt dat me dwingt te turen en te zoeken naar een
boodschap, een link tussen de realiteit en de droomwereld die deze
lp ons toont. Ten derde was ik nogal ongerust en van mijn melk toen
ik de tracklist bekeek: 8 nummers in 60 minuten. Ik dacht dat Burst
metalcore speelde? 8 van die emonummers met een gemiddelde lengte
van 7 minuten 30 seconden! Dit gaat een veeleisende zitting worden.
Aldus was mijn gemoed geprikkeld en getroubleerd toen ik aan
gezegde zitting begon.

De twijfels werden niet onmiddellijk weggeblazen, maar langzaam
rijpte toch het besef dat ik naar een speciaal album luisterde.
Burst kon makkelijk voor de weg van de minste weerstand kiezen en
op de wagon van huidige windtunnelkapselcorebandjes springen. Het
zijn Zweden, dus per definitie mode- en trendgevoelig. Van hun
vorige platen zijn ze vertrouwd met het spelen van een emotionele
mix van hardcore en metal. Een eventuele naamsverandering (in My
Bursting Ego of zoiets) en de keuze voor een hippe producer kunnen
een commerciële doorbraak vervolgens bijna garanderen. Dit scenario
behoorde tot mogelijkheden, net als het scenario van de degelijke
maar lauwe opvolger. Burst trapte echter niet in deze vallen, maar
heeft zich volledig laten gaan in het produceren van een ambitieus,
gevarieerd en intrigerend werkstuk. Niet origineel genoeg om
trendsettend te zijn, maar fantastisch en uitdagend genoeg om nog
veel plezier aan te beleven.

Burst verdeelt de zang over drie stemmen, waarbij de leadzanger
zich bedient van een krachtige schreeuw vanuit de keel. Daarnaast
wordt geregeld gebruik gemaakt van obligate grunts en engelachtige,
cleane zang. Die laatste is trouwens verassend goed en bovendien
gedoseerd, zodat ze nooit op de zenuwen gaat werken. Op ‘Lazarus
Bird’ horen we meer variatie in de zangpartijen dan bij
bijvoorbeeld Mastodon. Ik vermoed trouwens dat enkele bandleden
tijdens hun stille periode naar Atlanta zijn afgereisd om wat
repetities voor Blood Mountain mee te
volgen. Het gitaargeluid en de gemuteerde thrashriffs doen me vaak
denken aan Mastodons meest recente.

Op deze plaat wordt veel aan sfeeropbouw gewerkt. Soms subtiel met
wat achtergrondzang, een jazzy gitaarlick of een voorzichtig
beroerde wahwahpedaal. Vaak trekt de band ook alle registers open.
In ‘Nineteenhundred’ passeert er een saxofoon, ‘(We Watched) The
Silver Rain’ bespeelt het gemoed met oriëntaalse gitaartonen en
‘City Cloaked’ sluit de cd af in hogere sferen. Een aardig contrast
is dat met ‘I Hold Vertigo’, dat het album opent door er vanaf de
eerste tel keihard in te vliegen. ‘Cripple God’ begint ook hard,
wordt vervolgens abrupt omgeturnd tot ballad om je daarna mee te
sleuren in een furieuze trip. Want jawel, ze kunnen nog steeds
rocken hoor. Meestal staat tijdens die heftigere stukken de
basgitaar van Jesper Liveröd vrij luid, zodat je je kont kan
schudden want headbangenop deze complexe riffs is niet altijd
gemakkelijk. De gitaristen hebben hun best gedaan om voor de pinnen
te komen met een spel dat je aandacht vasthoudt maar ook de
mogelijkheid laat om volledig op te gaan in het geheel. De
basgitaar is een laatste duidelijke referentie naar hun punk- en
hardcorewortels.

De vele rustige intermezzo’s, intro’s en uitro’s suggereren
eigenlijk één lang proggy werkstuk dat een beetje kunstmatig in
stukken is gehakt. Het sterke punt van dit album is dat al dat
mellow gedoe ook effectief ergens naar leidt en verzorgd wordt
gebracht. Niet snel de distortion effe afzetten en dan terug
raggen, maar men weeft hier een patroon van harde en zachte tonen
dat dan ingekleurd wordt met emotie. Om vervolgens door een abrupte
wending weer losgescheurd te worden.

Het aanvanklijk bescheiden duwtje dat deze plaat mij verkocht,
heeft me toch flink heen en weer doen schommelen. Net als de plaat
zelf, die constant heen en weer trekt tussen hard en zacht en de
luisteraar meesleurt langs galerijen gevuld met complexe gitaarrifs
en diepe emoties. ‘Lazarus Bird’ is zo een plaat die je in één keer
moet beluisteren zonder afleiding of onderbreking. Om je vervolgens
helemaal te laten opslokken door de droomwereld die hier voor de
luisteraar wordt gecreëerd.

http://www.burst.nu
http://www.myspace.com/burstrelapse

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 16 =