Magnétophone :: The Man Who Ate The Man

Helse taferelen met zombies en andere bloederige wezens zijn er niet te bespeuren op de hoes van The Man Who Ate The Man. Met zo een albumtitel hadden wij nochtans iets in het straatje van Cannibal Corpse verwacht. Maar Magnétophone is zowaar een elektronicaduo dat zijn hand niet omdraait voor een kruisbestuiving meer of minder.

De broertjes Matt en John Phone groeiden op in Birmingham, waar ook bands als Plone en Broadcast hun roots hebben. Geen wonder dus dat dit album bol staat van de invloeden. Het duo bespeelt een wijd spectrum aan muzikale stijlen: van kerkorgelambient via breekbare indie en noisy rock tot psychedelische drum ’n’ bass.

Opener "Let’s Start Something New" doet ons verlangen naar een mistige ochtendwandeling in een bos, ergens rond deze tijd van het jaar. De blaadjes dwarrelen langzaam naar beneden, dauwdruppels hangen aan de takken en de eerste zonnestralen priemen tussen de halfkale bomen door.

Het nerveuzere "Kels’s Vintage Thought" mept ons wakker uit onze mijmeringen met de hulp van de Breeders zusjes. Een funky ritme, een zalige basrif, koebellen en natuurlijk heftige gitaren, of wat dacht u? "A Sad Ha Ha" neemt daarna weer meteen gas terug. De lome vocals van King Creosote zitten in deze ontmoeting tussen folk en elektronica als gegoten.

"…And May Your Last Words…." kan ons ook nog bekoren. "The Only Witching You’ll Be Doing" is echter een muur van gitaren en echo’s waar nogal moeilijk doorheen te geraken valt.

Een druk op de skipknop brengt ons gelukkig bij het knappe "Rae And Suzette". Het geluid van vuurwerk samplen, daar een ritme mee maken en dat dan combineren met een kerkorgel. Faut le faire. Het resultaat is niet alleen boeiend maar ook nog eens wondermooi. Ook op "Benny Insobriety" laat het duo zich van haar experimentele kant zien. De bedoeling was een soort rechttoe rechtaan electro-kraut-folk splinterbom te maken, hebben we ons laten vertellen. Wat ons betreft kun je het evengoed indie-drum ’n’ bass-psychedelica noemen. Waanzinnig straf gedaan in ieder geval.

"Kodiak" heeft naar verluid iets met ’verdwalen in de regen’ te maken. Wij horen creepy soundscapes in gevecht met een metaalachtig ritme, net als in "Motion G". Het vrolijke "In The Hours After" is gebaseerd op een live jamsessie en doet aan de bij wijlen fantastische pop van The Dandy Warhols denken. Jammer dat het na twee minuten al afgelopen is.

"Without Word" is in hetzelfde bedje ziek als "The Only Witching…" Te drammerig en volgestouwd met echo’s. Hoewel het een van de langere nummers op het album is, ontgaat ons de zin ervan een beetje. Skippen dan maar weer. En dat brengt ons bij het twinkelende en folky "I’ve Been Looking Around Me". Geen hoogvlieger doch charmant en zeer geschikt voor rond het kampvuur. Eindigen doet Magnétophone met "Let’s Start Something Smooth", dat een variant is op het eerste nummer, met vocals.

The Man Who Ate The Man is een interessante en onvoorspelbare mix van allerlei stijlen. Meestal loopt dat goed af, soms wat minder. Als ze de noisy gitaren bovenhalen, begeven de Phone broertjes zich op glad ijs. Zolang de zusjes Deal hun handje vasthoudt lukt het nog, maar zonder glijden ze al snel uit. Op haar beste, en meestal kalmere momenten baadt dit album echter in een wonderlijke psychedelische melancholie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − twee =