Stuurbaard Bakkebaard :: Whistle Dixie

"God, wat zijn we blij dat we geen Hollanders zijn", noteerde de meedogenloze goddeaudelegatie in haar Werchterverslag na het enigszins tegengevallen Kane. Tientallen furieuze lezersbrieven, evenveel gebroken ledematen en een enkele moordaanslag later is het tijd voor de Grote Verzoening tussen goddeau en Nederland, met Whistle Dixie van Stuurbaard Bakkebaard als witte vlag van dienst.

Al is Nederland dan verantwoordelijk voor godsgruwelijkheden als Kane, Frans Bauer en — we durven het niet uit te spreken zonder er een vluchtig kruisteken bij te maken teneinde ons verder onheil te besparen — Heineken; met Stuurbaard Bakkebaard hebben onze Noorderburen toevallig wel een groep in de rangen die de gemiddelde versgehypte formatie uit de Antwerpse scene moeiteloos achter zich laat.

Net als dEUS en Zita Swoon in hun beginjaren, haalt het trio van Stuurbaard Bakkebaard inspiratie uit de drassige bluesrock van Captain Beefheart en het grauwe achterbuurtgeluid van Tom Waits. De groove is belangrijker dan perfect uitgevoerde notenschema’s, waardoor het resultaat dan ook vaak heerlijk groezelig en onafgewerkt klinkt.

Dat komt goed tot uiting in "Aaaaah", een zoals zijn titel doet vermoeden uitbundige lap vuige rock waarin de uithalen van zanger Onno Kortland doen denken aan Tom Van Laere die, zwetend als een sneeuwman in de Sahara, zijn duivels ontbindt. Referenties naar Belgische bands zijn schering en inslag: "Concrete Smiling" begint als een nummer van Mauro ten tijde van Songs From A Bad Hat en eindigt met de georchestreerde chaos waar dEUS een patent op heeft. Het broeierige "Home Made Blondie" is dan weer vintage Dead Man Ray op zijn best.

Geen idee of de jongens ook iets zinnigs te vertellen hebben, want meer dan hier en daar een flard van een tekst kunnen we niet opvangen. Articuleren is niet de zangers grootste troef en bovendien wordt het gros van de vocals zodanig door de stemvervormer gemaald dat zelfs een zachtjes in je oor fluisterende Ayco Duyster er nog als een schurftige Dobermann met gedragsproblemen van gaat klinken.

Maar wat kunnen ons de teksten schelen als de nummers zo opzwepend zijn als "Stoke", waarin zanger Onno Kortland zijn demonen uitdagend in het gelaat spuwt, of "Crackhouse Mayday Suicide" dat drijft op een even eenvoudig als aanstekelijk Velvet Underground riffje. Het vrolijk vuilgebekte "Sippin’ On Your Tea", waarin wij vaag iets menen op te vangen over olifanten en een blowjob, was een persoonlijke zomerhit, en lijkt te zijn geschreven voor een gezellig theekransje op woensdagnamiddag dat ontaardt in een gangbang van jewelste. Rare jongens, die Hollanders.

Slechts één keer gaat het trio de mist in. Van de Friese stinker "Wêr Bisto" kunnen ook zij, ondanks een lekker bluesy mondharmonica, geen aanvaardbaar nummer maken. Het is slechts een kleine smet op een voor de rest bijzonder straffe plaat. Stuurbaard Bakkebaard is hét bewijs dat ze ook in Nederland opwindende rockmuziek kunnen maken. Dat gezegd zijnde: Heineken is nog altijd niet te zuipen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =