Iron And Wine | Calexico :: In The Reins

Onder een broeierige Tex-Mexzon bidt de door een drankdemon geplaagde prediker voor onze zonden, terwijl een pafferige Mexicaan met kraaloogjes een weemoedige klaagzang aanheft. Op de achtergrond bespelen tandeloze rednecks hun banjo’s met een tederheid en virtuositeit waarvan hun nichtenvrouwen enkel dromen kunnen.

Door weemoed geplaagd vinden het spaarzame Iron and Wine en het bijna vrolijk klinkende Calexico elkaar op het kruispunt van een troosteloos niemandsland. Alle wegen leiden niet zozeer naar Rome als wel naar het zoveelste spookstadje. De geoefende luisteraar herkent de melancholie nog voor de eerste noot weerklinkt en laat de tranen de vrije loop.

Geniaal in al zijn eenvoud mag het geen verwondering heten dat de heren van Calexico en Iron and Wine elkaar zouden vinden. Een samenwerking tussen Sam Beam (beter gekend als Iron and Wine) en Calexico, laat door Bijbelse zonden geplaagde Westerntaferelen voor het geestesoog opdoemen. Het is dan ook een wonderbaarlijk huwelijk dat zich voltrekt in het wondermooie "He Lays In The Reins".

Helaas weten de andere nummers minder te beklijven. "Prison On Route 41" klinkt te veel als een vergeten b-kantje om een blijvende indruk na te laten, terwijl "History Of Lovers" de traagheid van Beams stem mist om tot het bot door te dringen. Nergens weet Calexico de typerende zoete bitterheid te bereiken die onderhuids in het nummer sluimert.

"Red Dust" is alweer een te typisch Iron and Wine-nummer om een meerwaarde te bieden. En ook "16, Maybe Less" klinkt alweer prachtig zonder ons op het verhoopte vuurwerk te trakteren. "Burn That Broken Bed" tilt zichzelf naar hogere regionen dankzij een troosteloze trompet, terwijl "Dead Man’s Will" voorzichtig en tergend traag zijn laatste adem uitblaast. Prachtig en toch teleurstellend want een e.p. lang blijft het schoentje — of moeten we zeggen laarsje? — wringen.

De combinatie Iron and Wine – Calexico biedt op "He Lays In The Reins" na immers nergens de magie die van een dergelijke samenwerking mocht worden verwacht. Was er te veel respect voor Beams nummers of werd het geheel te snel afgehaspeld? We blijven in het duister tasten over de ware redenen, maar op deze e.p. is Calexico niet meer dan een getalenteerde achtergrondband voor Beams knappe composities. Een wondermooie e.p. voor fans van beide groepen, maar van deze grootheden hadden we veel meer verwacht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vier =