dEUS :: Pocket Revolution

Objectief doen over dEUS is onmogelijk. Er zijn dEUS-haters en -verafgoders. Laten we echter eerlijk zijn: zowat elke twintiger heeft een muzikale wereld weten opengaan dankzij dEUS. Sommigen wilden zo snel mogelijk weg uit die wereld, anderen kregen er niet genoeg van en schrijven meer dan tien jaar na de eerste kennismaking met de groep dat hun nieuwe album behoorlijk geweldig is.

Lange tijd was Worst Case Scenario voor ondergetekende een bruin-zwart cassetteje dat maar niet kapot gespeeld geraakte. In die tijd werd "Via" luid meegebruld door de skydivende jeugd en lokte "Suds & Soda" zelfs op de braafste parochiezaalfuif een woeste pogo uit. Een van de eerste toekomstige exen lachte wel eens meewarig als ze enthousiast gewezen werd op de bijna onhoorbare pauze voor "Secret Hell" helemaal openbarst.

De volgende stap richting muziekjournalistiek werd gezet in café De Volle Maan in Antwerpen, alwaar Klaas Janzoons rock ’n’ roll-gewijs een uur op zich liet wachten voor een interview tijdens hetwelk hij ook nog zijn kater hoopte weg te werken. Stef Kamil Carlens was de wat excentrieke bassist en niet de zanger van een groep waarvan de naam klinkt als een vegetarische snack. Mauro Pawlowski was nog net niet het prettig gestoorde muzikale genie achter de Evil Superstars, laat staan de nieuwe gitarist van dEUS. We willen maar zeggen: het is allemaal lang geleden. dEUS was in die tijd een opwindend groepje uit Antwerpen en het was nog een beetje nat achter onze oren.

Het is 2005 en dEUS heeft een vierde album uitgebracht. Pocket Revolution zou het resultaat zijn van een moeilijke bevalling. Een klein jaar geleden zagen we dEUS pijnlijk ten onder gaan tijdens een triomfantelijk aangekondigd comebackoptreden op Pukkelpop. Het moet achteraf bekeken een van de weeën geweest zijn. De grootste stoorzenders van dat optreden zijn uit de groep gestapt, dus de verwachtingen waren toch hooggespannen.

Pocket Revolution is uiteraard Worst Case Scenario niet, en heeft zelfs nog weinig met het zes jaar oude The Ideal Crash te maken. Het album is (gezien de perikelen: bizar genoeg) wèl voor een groot deel met de bezetting van het vorige gemaakt. Het oudste nummer is "Nothing Really Ends" dat als afsluiter van dit album nog steeds even fantastisch klinkt als drie jaar geleden.

"If You Don’t Get What You Want" was de acceptabele dEUS-goes-rechttoe-rechtaan-rock-single die vorige jaar de nieuwe start begeleidde. "The Real Sugar" klonk live op Pukkelpop wat slapjes maar overtuigt wel op dit album als degelijke easy listening ballad. "Sun Ra" was toen ook al het meest veelbelovende nieuwe nummer en is nog steeds een erg sterke, uitgerekte jam, met de vertrouwde vreemde dEUS-twists.

De echte verrassingen op Pocket Revolution zijn de nummers waarin de verse bandleden hun invloed laten gelden. Halverwege "Stop-Start Nature" zorgen Mauro’s achtergrondzang en zijn spitsvondige gitaaruithalen voor nostalgische herinneringen aan de Evil Superstars. Ook op "Nightshopping" is Mauro sterk aanwezig in de vele tegen elkaar botsende gitaarlijnen en enkele noisy accenten.

De nieuwe ritmesectie lijkt een voorliefde voor soul en funky grooves te hebben, getuige de fantastische titelsong. In de strofes is "Pocket Revolution" opgebouwd uit een sexy dreiging waar we ons een bastaardkindje van Sade en Prince bij voorstellen. Het refrein barst, geholpen door strijkers en een stevige verzameling achtergrondzangers (guest starring Stef Kamil Carlens), glorieus open tot een gospelkoor dat een stevige energiescheut vanuit de trommelvliezen richting kleine teen jaagt. Een nieuwe"Via" of "Suds & Soda" mogen we niet meer verwachten van dEUS, maar "Pocket Revolution" komt aardig in de buurt. Ook "What We Talk About (When We Talk About Love)" laat een verrassend groovy dEUS horen. Sinds "Theme From Turnpike"is duidelijk dat Tom Barman zijn weg doorheen een goede groove weet, maar zo luchtig en sexy croonend hadden we hem nog niet gehoord.

Het is echter al van bij openingsnummer "Bad Timing" duidelijk dat dEUS in deze zoveelste incarnatie helemaal terug is. Zeven minuten lang krijgt de luisteraar een samenvatting van waarvoor dEUS staat: strak gecomponeerde en rijk gearrangeerde, doch rommelig klinkende gitaarrock met snerpende vioolaccenten en enigszins manische zang. Zo klonk dEUS al op de eerste singles en dat is ook nu nog hun handelsmerk.

De wilde haren zijn na al die jaren weg, een hoop groepsleden ook, maar dEUS is nog steeds de beste rockgroep die België ooit gekend heeft. Vroeger zou de variatie die ze nu over een heel album tentoon spreiden in drie nummers gepropt worden. Nu weet de groep de ideeën net iets langer en grondiger uit te werken zonder dat het voorspelbaar, commercieel of saai wordt. Fijn dat Tom Barman zijn vakmanschap niet langer zo nodig achter een hoop chaos wil verbergen, maar gewoon liedjes durft te schrijven. Alle jeugdsentiment en andere nostalgie terzijde, zou Pocket Revolution wel eens het beste dEUS-album tot nu toe kunnen zijn. Wij zijn daar blij om en zullen vanaf nu nooit meer zagen over het schabouwelijke Pukkelpop-optreden van vorig jaar. Beloofd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − vier =