The Futureheads :: The Futureheads

Zo af en toe krijgt een recensent een cd te horen waarvoor alle superlatieven uit de kast mogen, ware het niet dat die de laatste tijd wel erg veel uit de kast gehaald zijn. Binnen het hele garage-punkgebeuren en de puntige popsongs waarmee ook u tegenwoordig langs alle kanten bestookt wordt, is het langzaamaan erg moeilijk om nog zonder blozen enthousiast over een nieuw album te doen. Maar toch: The Futureheads is weerom een nagenoeg foutloos debuut van een jong punkpopgroepje dat ook u erg vrolijk kan maken.

The Futureheads is echter ook zo een groep die het niet goed doet in de niet-Angelsaksische wereld. De vier Britten brengen een heel moderne versie van het soort punkpop waar Elvis Costello, XTC en The Jam in de jaren tachtig erg populair mee werden aan de andere kant van het kanaal en dat hier vooral bekend is als referentie in dit soort tekstjes. The Futureheads — het debuutalbum — is over het kanaal al een jaar uit en stond hoog in de eindejaarslijstjes. Ondanks een verdiende plek op de Pukkelpopaffiche en enkele bescheiden radiohitjes, lijkt u nog steeds niet massaal voor The Futureheads te vallen.

U kan dat uiteraard nog steeds goedmaken door rustig verder te lezen en u te laten overtuigen. Maar allereerst willen we ons nog even omstandig verbazen over het feit dat een groep als deze al gauw de dertiende in een dozijn blijkt voor de Belgische muziekliefhebber. Ook al wordt er duchtig achter aan The Jam en XTC refererende Amerikaanse collegebands als Weezer, Fountains Of Wayne, Ben Folds Five of zelfs Green Day aangehost, de Britse equivalenten en voorbeelden worden meer dan eens schielijk over het hoofd gezien. Toegegeven, het zijn meestal geen skaters. Ze zingen niet steeds over high school sweethearts en de pijn van het jong-en-middenklasse-zijn, en als ze het al doen is het met de nodige zelfspot. Is het het gebrek aan sloganeske teksten of misschien het gebrek aan lucratieve plekjes op soundtracks? Begrijpen doen we het alleszins niet helemaal, want deze Futureheads verdienen uw euro’s alleszins meer dan Weezer of The Fountains of Wayne dat met hun laatste albums deden.

De drie openingstracks van The Futureheads maken op nipt zes minuten al duidelijk waar het muzikaal zoal om gaat: close harmony, punkattitude, popgevoeligheid, hyperkinetische ritmes en als het even kan een vettig Northern accent. Het album begint met de Beach Boys-achtige samenzangintro van "Le Garage", maar maakt al gauw duidelijk dat het niet om dromerige surfmuziek gaat. Enkele nauwelijks verholen Jam-citaten luiden anderhalve minuut later "Robot" alweer in. "A To B" zou een vergeten XTC-track kunnen zijn. Dan is single "Decent Days And Nights" aan de beurt: een mooie mix van het voorgaande. Verder tonen The Futureheads dat ze ook met een onderwerp als verkrachting om kunnen ("He Knows"), zelfs a capella weten te boeien ("Danger Of Water"), geen cultuurbarbaren zijn ("Man Ray") en in het midden van een nummer een tandje durven bijsteken ("First Day"). Ze weten ons te verrassen met een zowaar geslaagde cover: "Hounds Of Love" van Kate Bush. Voor de liefhebbers van het soort epische punk waar Green Day ons tegenwoordig aangenaam mee verrast, is "Carnival Kids" bovendien een absolute aanrader.

Het is spijtig voor The Futureheads dat hun album zo lang onder de muziekkritische radar bleef, want intussen werden de mindere debuten van Maximo Park en de Kaiser Chiefs (die duidelijk — doch met minder talent — in dezelfde vijver vissen) al dermate gehypet dat het wat lullig is u nu weer dit album uit volle borst aan te raden. Wat The Futureheads alleszins voor hebben op alle andere postpunk, is hun feilloze harmonische samenzang en variatie die ze op dit debuut tentoonspreiden. Oh, en doe ons een lol: check ineens ook het verzameld werk van The Jam en XTC.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =