Toen de — overigens verder veilig weggeborgen – celebrity watcher in ons woeste woordenspuwster Scout Niblett op Dour spotte in wel-erg-bedeesd-met-waterijsje-rondsjokkende toestand, trokken we even verbaasd de rechterwenkbrauw op. Zo hadden we haar ons nooit voorgesteld, en daar werd de hokjesmens die we zijn een beetje rusteloos van. Ze blijkt een stil watertje met wel érg diepe gronden te zijn; eentje waarvan de bodem nog lang niet in zicht is.
Met genoegen stelden we ondertussen vast dat Scout Niblett (indertijd geboren als Emma Louise) op Kidnapped By Neptune de lijn van de laatste optredens gewoon doortrekt. Verwacht u aan een wel erg hard van zich afbijtende Niblett, terwijl de dissonante riffs vurig knetteren en het overdrivepedaaltje niet gespaard wordt. Kampvuurliedjes en feel goodwijsjes worden echter met een wijde boog gemeden: zonder genade worden we geconfronteerd met liefdesverdriet, eenzaamheid en al die andere hartverscheurende dingen des levens die je meisjes als deze allerminst toewenst.
Nibletts herkenbare, hese stem (die haar overigens al bakken vergelijkingen met Cat Power opleverde) en minimalistische en toch avontuurlijke drum- en gitaarspel, zorgen er echter voor dat we geïnteresseerd blijven luisteren, liever dan verteerd door de misère onze vingers in de oren te steken en naar het doosje zakdoekjes te grijpen. Ze levert immers, naar goede gewoonte, de soundtrack van uw doordeweekse uit de hand gelopen Gammaoverval: brutaal en érg doe-het-zelf.
Dat laatste concept wordt nog steeds hoog in het vaandel gedragen: met stijgende bewondering horen we hoe Niblett vol overtuiging de beitel in de zorgvuldig bijeengesprokkelde motiefjes zet en er emotioneel geladen liedjes uit houwt. Het vettige rock ’n rollsausje dat ze er rijkelijk overheen kapt, smaakt bijzonder goed en zorgt ervoor dat het onvermijdelijk dreigende concentratieverlies, dat eigen is aan het genre en waar onder meer Cat Power al meermaals mee af te rekenen had, de luisterbeurt niet kaapt.
Met "Safety Pants" verliest Scout Niblett echter even het stuur: ondanks alle goede bedoelingen zorgt de (zich overigens drie minuten lang voortslepende) "Come on honey… what are you doing to me"-mantra er al gauw voor dat we ons vertwijfeld dezelfde vraag gaan stellen. Dat doet ons oprecht pijn, want van het snedig openende "Hot To Death", over het daaropvolgende dreigende titelnummer, tot de opvallend toegankelijke afsluiter "Where Are You?" houdt Niblett ons in een dwingende houdgreep. Haast om eruit los te komen hebben we niet, want wanneer we met het pianogedreven "This City" weer stevig vastgepind worden, beseffen we dat weerstand bieden niet echt zin heeft.
Kidnapped By Neptune is een succes geworden en klinkt als het verdwaalde poesje met de grote blauwe ogen dat gevangen zit in een veel te hoge boom: op het eerste gezicht verlegen en zelfs wat bang, maar gauw alweer venijnig uithalend – en toch nog altijd een beetje schattig. Geïntrigeerd door de figuur van Scout Niblett waren we al lang, en deze plaat gooit enkel olie op het vuur. "I’m so looking forward to coming home… until then, I’ll make my little noise" declameert Niblett in "Where Are You?", terwijl wij onze Scout stiekem nog vele zwerftochten toewensen.
