Pascal Plantinga :: Arctic Poppy

Mooie cd-hoesjes zouden, op straffe van drie dagen eenzame opsluiting met Hans Otten, bij wet verboden moeten worden. Al te vaak herbergen ze een erbarmelijke plaat, haast als een waardeloos geschenk met een schitterende cadeauverpakking of een stripteasedanseres met siliconenborsten. De hoes van Pascal Plantinga’s Arctic Poppy ziet er oogverblindend uit. Toch houdt de muziek gelijke tred met de gestelde verwachtingen.

Wie wil rocken is bij deze Friese huis-, tuin en keukencomponist aan het verkeerde adres. Plantinga werkt al jaren bij Hilversum, het radiostation van de Nederlandse Openbare Omroep. In de loop der jaren heeft hij, als een goed afgerichte stofzuiger, zoveel verschillende muziekgenres in zich opgezogen dat hij zelf wel iets wou uitproberen. In 2002 knutselde hij op z’n pc A Hammer A Day Keeps The Headache Away in elkaar. De plaat herbergde een waaier van 180 graden aan experimentele deuntjes, netjes gedrapeerd over verschillende genres.

Arctic Poppy, ’s mans nieuwste worp, bevat meer van hetzelfde. Plantinga komt op zijn tweede cd tot volle wasdom. Ook op deze plaat zal geen referentie hem van zijn eigenzinnige aanpak afhouden. Plantinga maakt een straffe cocktail van avant-garde, electro, dub, wereldmuziek, trip hop, noise, veel samples en orkestraties. Zo opent het tweede nummer ijskoud met De vlucht van de hommel van Moessorgsky.

Over het stembereik van de Fries kunnen de meningen verdeeld zijn. Wij vinden dat ’s mans vocale kunsten uiteenlopen van bezwerend en rustig tot prettig gestoord en ongepolijst, steeds met de wilde frisheid van limoenen en dat tikkeltje extra, noem het een soort nostalgie, dat ze alleen boven de Moerdijk blijken te hebben. Het herinnert aan de geur van ruisende zomerrokken.

De skip-toets hoef je alleen maar te gebruiken bij nummers vier, vijf en elf, verschrikkelijk irriterende stukken muziek die herinneren aan het meest experimentele van Frank Zappa. "Truer Words", nummer zes, vormt een eerste hoogtepunt. Het is machtige ambient, Enya voor mensen met smaak, een mannelijke versie van Mum, kortom: geslaagd met onderscheiding. Ook het titelnummer van de plaat konden wij best pruimen. Mogen wij u ook "I Wanna Go Home" aanraden, een zeer te smaken mix van blues en trip hop?

Arctic Poppy is geen makkelijke plaat. Het werk is duidelijk beïnvloed door Duitse synthesizerpioniers als Can, Kraftwerk, Fehlfarben, Der Plan, kortom: groepen die vooral grossieren in dadaïstische geluidscollages met een knipoog. Misschien is Arctic Poppy geen plaat om op vrijdagavond, voor het uitgaan, te beluisteren. Vaak lijkt het op luisteren naar de lievelingsmuziek van een goedaardige alien. Het maakt de zaken er niet minder intrigerend op. Holistische popmuziek voor iedereen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × een =