Death From Above 1979 :: You’re a Woman, I’m a Machine

Het verhaal zal ondertussen wel bekend zijn: nadat DFA-boegbeeld
James Murphy de jongens van de onbekende Canadese rockgroep Death
From Above vriendelijk verzocht een naamsverandering te ondergaan,
gingen bandleden Sebastien Grainger en Jesse F. Keeler net niet
over tot een jihad en scheldden Murphy op hun site de huid vol.
Uiteindelijk moest de rechtbank er toch niet aan te pas komen en
voegde het duo het jaartal 1979 aan de groepsnaam toe. Dit voorval
getuigt niet meteen van veel subtiliteit, maar gelukkig wel van een
gezonde dosis brutale rock ‘n roll. Je moet het maar doen, een van
de belangrijkste figuren uit de hedendaagse indie-scène onder vuur
nemen met slechts één matig ontvangen plaat onder de arm. Langs de
andere kant is het ook meteen de gedroomde publiciteit voor hun
tweede plaat, ‘You’re a Woman, I’m a Machine’, waarmee DFA79
probeert over een gebroken relatie heen te komen, enkel gewapend
met bas, drums en vocalen. De titel geeft ook duidelijk aan dat de
jongens niet in een hoekje over hun miserie zitten te tobben, maar
hun frustraties van zich af schreeuwen. De lyrics lijken
oppervlakkig, maar zijn zo simpel dat je het hartzeer meteen
begrijpt.

‘Turn It Out’ is al meteen een stomp in de maag, en tot aan track 5
is het tempo moordend. Rustpunt van dienst is ‘Black History
Month’, een song die zowaar koebellen bevat. De vergelijking met
DFA (de producers) is dan ook evident. Ook afsluiter ‘Sexy Results’
doet het wat rustiger aan, alsof het duo de luisteraar de kans wil
geven om voor het einde van de plaat weer op adem te komen. De
grote meerderheid van de nummers rockt echter hard, zeer hard. Op
pakweg ‘Cold War’ of ‘Blood On Our Hands’ is het bloed, het zweet
en de frustratie haast bijna voelbaar. De plaat komt tot een
indrukwekkende climax met het titelnummer, waarin Grainger een
bitterzoete conclusie uit zijn verloren relatie trekt: “Now that
it’s over, I love you more and more.
” Lang moet er niet
getreurd worden, want met het overstuurde ‘Pull Out’ komt hij tot
het inzicht dat er steeds een nieuw begin komt.

Ondanks het feit dat DFA79 resoluut de harde kant opgaat, klinken
de nummers opvallend toegankelijk. Veel zal er mee te maken hebben
dat we 35 minuten lang de ene geweldige riff na de andere
voorgeschoteld krijgen. Bovendien klinkt de productie onbewust hip.
Net als elk bijna elk nieuw bandje lijkt ‘You’re a Woman…’ 20 a 25
jaar geleden opgenomen te zijn, maar in dit geval ligt het
waarschijnlijk aan het beperkte budget. De bas is buitenaards
vervormd, de drums klinken koud en hard, maar bij DFA79 is het
geluid geen gimmick. De heren proberen enkel de sound van hun
optredens op plaat over te brengen, iets waarin ze met glans
geslaagd zijn. ‘You’re a Woman…’ is een genadeloze mix van metal,
punk en stonerrock, die bovendien zeer verslavend en gewoonweg leuk
is. Vooral dat laatste wordt de laatste tijd nogal eens over het
hoofd gezien. Ik ben helemaal weg van ‘You’re a Woman, I’m a
Machine’, en het is helemaal de bedoeling dat u dat ook wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + negen =