Terwijl in het verre Albion voor God gespeeld wordt door nieuw leven te creëren met behulp van bij elkaar gesprokkelde lichaamsdelen en elektronica, keert het Canadese Esmerine terug naar de bron. Postrock is geen door bouten en rottend vlees bij elkaar gehouden gedrocht, maar wel een wezen van klei dat leeft dankzij dat ene magische woord geschreven op het voorhoofd.
In het zestiende eeuwse Praag creëerde Rabbi Loew de golem uit klei om zijn volk te beschermen tegen buitenstaanders. Esmerine treedt in zijn voetsporen en bant net als Loew de elektronica die het verbond met God breken kan. Geen scheurende gitaren of overstuurde elektronica maar wel cello, glockenspiel, marimba, drum en percussie vormen de hoofdmoot op hun tweede album Aurora, waarbij de sfeer van postrock geëvoceerd wordt in een klassiek aandoend jasje.
De eerste stappen van dit goddelijke monster weerklinken voorzichtig in het verduisterde "Quelques Mots Plein d’ Ombres". Een eerste nachtelijke wandeling werpt schaduwen op verweerde muren terwijl zwijgzame lieden de ramen sluiten uit angst gezien te worden door wat niet anders dan een gedrocht kan zijn. De terugkeer verloopt gejaagd want De Meester wacht en de dageraad breekt aan. Wat de Goddelijke creatie Mens genaamd bespot, vreest het daglicht.
De tweede nacht barst de "Attack Of The Drones" uit in het aanslepend dreigende "Histories Repeating As One Thousand Heats Mend". Op de Leuvense Martelarenlaan — what’s in a name? — voelen wij ons versmelten met Darth Sidious terwijl de verraden lichamen voor onze ogen neerzijgen en de overwinning van zoveel waanzin geproefd kan worden. Een voorzichtig aangeheven klaaglied op de cello weerklinkt tijdens de doodsstrijd van velen waarna de behoedzame vlucht, geflankeerd door percussieslagen, van de enkele overlevende van dit diabolisch plan weinig soelaas brengt. In "Mados" versmelten we tijdens een koortsachtige droom met Loewe en Sidious tot we krankzinnig lachend wakker schrikken, een rijzige gestalte staat voor de deur.
De cello en piano heffen hierna een voorzichtig lied aan in het melancholisch optimistisch klinkende "Why She Swallows Bullets And Stones". De dageraad blijkt na zoveel duisternis dan toch aangebroken te zijn. Al vrezen we de ravage die aangericht werd in de voorbije nachten. "Ebb Tide, Spring tide, Neap Tide, Flood" laat ons ten volle aanschouwen wat onze creatie heeft aangericht nadat het zich tegen ons keerde. De door koortsen geplaagde nachtmerrie was meer dan een kwalijke droom beseffen we terwijl de bellen en klokken voor ons luiden.
Maar "Le Rire De l’Ange" brengt soelaas. Het magische woord wordt herschreven en God vergeeft de hoogmoed van de mens. Bijna klassiek in zijn opzet is dit het enige nummer dat waarlijk als postrock omschreven kan worden. Na alle angsten blijkt de golem slechts in onze verbeelding bestaan te hebben. Doctor Caligari, immer minzaam, schrijft ons rust toe al kunnen we de waanzin in zijn ogen niet ontkennen.
Esmerine bestaat uit het duo Bruce Cawdron en Beckie Foon, die in het verleden vaak samenwerkten met Godspeed You! Black Emperor, A Silver Mount Zion en Set Fire To Flames. En net zoals laatstgenoemde creëren ze op dit album in de eerste plaats sferen en niet zozeer nummers. Alleen "Le Rire De l’ Ange" vertoont dan ook een klassieke songstructuur. Hoewel ze wonderwel slagen in hun opzet, blijft het de vraag in hoeverre een album als dit een meerwaarde vormt. Sfeervol en apart blijft het vooral een intrigerend curiosum dat vooral werkt bij wie bereid is zich volledig over te geven aan de klanktexturen.
