The Setup :: The Pretense Of Normality

We hadden het nooit gedacht, maar een van de beste platen die we in 2005 tot dusver in onze luistergrage handen kregen is een hardcore metalplaat, en bovendien opgetrokken uit vaderlandse woestheid. Het debuut van The Setup toont niet alleen dat de Belgische hardcorescène leeft, maar zelfs dat ze op wereldniveau mee kan doen. The Pretense Of Normality is niets minder dan topklasse.

Het was al een verontrustend tijdje geleden dat we het kopstootgevoel van een écht knallende debuutplaat nog eens mochten meemaken. The Setup doet er nog een welgemikte stomp op het middenrif bovenop. Op amper 33 gevarieerde minuten stoomt The Pretense Of Normality elf knappe moderne hardcorenummers langs de trommelvliezen. En dit in een productionele omgeving die — zeker voor een hardcoreplaat — verrassend knap uitgebalanceerd is, en die de verschroeiende livereputatie van The Setup meer dan eer aandoet door een gevuld en donkergekleurd geluid.

We moesten bijna letterlijk eens diep naar adem happen toen we schuimbekkend brulkanon Dries Olemans (ook bekend van een andere Belgische trots, Circle) met een scheurend "I will not bow down" The Pretense Of Normality in gang hoorden stampen. De oorlogszone voor de rest van het album wordt op opener "Out Of Sync" onmiddellijk krachtig afgebakend: oprechte, beenharde, compromisloze agressie, een ritmesectie die gewapend beton zou doen kraken, en driftig en technisch solide gitaarwerk.

The Pretense Of Normality is dan ook vooral een album om loei en loeihard door de boxen te laten branden. Het dampende "Impaired Judgement" dat een old school breakdown naadloos aan de moderne donkerte weet te koppelen, het ontembare refrein van "Bloodlust", het pompende ritme van "Death Of A Nation": er is geen enkel nummer dat ’high volume’ niet ten volle verdient. "Judas Kiss" blinkt dan weer uit met een erg knappe variatie in de opbouw.

Ook de tweede helft van het album blijft uiterst overtuigende, hard stompende, en vooral gevarieerde klassehardcore verzorgen. Uitschieters zijn het heerlijk kickende "Degrees Of Separation", het furieuze "Nails", en het loodzware "Abattoir" dat met "We’re all getting fucked" een waarheid van een openingszin vast heeft. Ook afsluiter "Black Water" verdient een aparte vermelding: een zeldzame instrumental in de hardcorewereld, en dan nog wel een van bijzonder sterke makelij. Een slepend ritme en intrigerende samples zorgen voor een overweldigende luisterervaring.

Geruchten uit alle windrichtingen bevestigen dat The Setup het aan het maken is, en dat verbaast ons geen droge sik. Het zou wel eens het perfecte moment kunnen zijn om bij wijze van hun debuut een bulldozer van een metalalbum aan te schaffen, ook voor wie hardcore metal niet direct in het hart draagt. Het is met platen als The Pretense Of Normality dat wij het adrenalinegebonk van onze eerste metalcassettes plots weer opnieuw voelen pompen. Ideaal voor de examengaande, solliciterende, of kortweg stressende mens, verzekeren we u: zo een paar muzikale voorhamers in gedachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − zeventien =