The Interpreter




Het moeilijke aan politieke thrillers, is het feit dat ze zich per
definitie afspelen in een wereldje waar fysieke actie niet erg voor
de hand liggend is. In een flikkenfilm kun je af en toe nog een
achtervolgingsscène of een schietpartij inlassen, maar dat soort
momenten zijn nauwelijks een optie wanneer je prent zich afspeelt
in de politieke wandelgangen (hoewel, twee van die goed doorvoede,
veel te rijke fezelaars uit Washington die met elkaar op de vuist
gaan, het kàn een boeiend zicht zijn). Bijgevolg moet je proberen
om suspense te putten uit intense dialogen, priemende blikken en de
mogelijkheid dat al wat de personages doen en zeggen onvoorstelbaar
dramatische consequenties zal hebben. Geen sinecure, maar Sydney
Pollack onderneemt een zeer mooie poging met ‘The Interpreter’, een
onderhoudende genrefilm die – en daar zijn de makers schijnbaar
enorm trots op – gedeeltelijk werd opgenomen in de gebouwen van de
Verenigde Naties.

Silvia Broome (Nicole Kidman) is een tolk voor de VN die afkomstig
is uit het (fictieve) Afrikaanse land Matobo. De president van
Matobo, Zuwanie (Earl Cameron), werd ooit als een held aanzien, de
man die het land verloste van een verlammende corruptie, maar nu is
ook hij ten prooi gevallen aan machtswellust. Zuwanie heeft zich
schuldig gemaakt aan volkerenmoord en wordt verwacht in de VN om
een speech te geven die zijn regime van terreur moet verantwoorden.
Kort voor Zuwanie’s aankomst in Amerika, overhoort Silvia toevallig
een gesprek in een Matobaans dialect, waarin een moordaanslag op de
dictator wordt besproken. Ze contacteert de overheid en het is
agent Tobin Keller (Sean Penn) die wordt aangeduid om Silvia te
beschermen én om te voorkomen dat Zuwanie wordt omgelegd wanneer
die z’n speech maakt voor de VN.

Vanaf dat moment ontwikkelt er zich een thriller die duidelijk niét
gemaakt is voor het tienerpubliek dat de laatste jaren het
cinema-aanbod heeft bepaald. ‘The Interpreter’ is een film met
bitter weinig actie, maar eens zoveel gepraat. Eén die sfeer en
brains boven geweld stelt. Sydney Pollack gaat nergens voor
de obligate Hollywoodclichés, en dat siert hem. Neem nu een scène
waarin Kidman ‘s avonds thuiskomt om te ontdekken dat er iemand in
haar flat heeft ingebroken en een Afrikaans masker heeft gepikt.
Plots – tadàààm! – staat de man in kwestie voor haar raam met het
masker op. Wat zou een traditionele Amerikaanse actiethriller op
dit moment doen? Juist ja, we krijgen een achtervolging, of op z’n
minst een gewelddadige scène waarin La Kidman belaagd wordt door
haar onbekende bezoeker. Maar niet in deze film – de man, wie hij
ook is, verdwijnt al even snel als hij is gekomen, wat geheel in de
lijn ligt van de logica van de plot. Nog eentje: Sean Penn brengt
Kidman naar huis, controleert of er zich niemand in een kast
verbergt en maakt aanstalten om weg te gaan. Wat zou een normale
film doen? De twee zouden elkaar in de armen vliegen en een
hartstochtelijk nummertje maken. Maar opnieuw stuurt Pollack z’n
film in een andere richting, en we krijgen enkel een monoloog van
Sean Penn die zijn personage een onverwachte nieuwe dimensie
meegeeft.

Sydney Pollack is altijd al een ietwat klassieke regisseur geweest,
die z’n tijd neemt om z’n verhalen te vertellen. Wat we gewend zijn
geworden, zelfs van politieke thrillers, zijn grootschalige
actiescènes en bullet-time fotografie. Wat Pollack ons
geeft, zijn enkele personages die twee uur lang zitten te praten,
meer niet. Echt spectaculair kun je dat niet noemen, maar het
getuigt wél van lef om een film te maken die alle spektakel zo
doelbewust schuwt.

De plot (die overigens zeer nadrukkelijk knipoogt naar Robert
Mugabe, de dictator van Zimbabwe), klikt naar het einde toe mooi in
elkaar – af en toe komen de grenzen van de plausibiliteit dan wel
in zicht, maar ‘The Interpreter’ wordt nergens écht overdreven
vergezocht. Overigens kon ik het niet helpen eens breed te grijnzen
bij het feit dat dictator Zuwanie als verontschuldiging voor zijn
schrikbewind het argument aanvoert dat hij “terroristen in zijn
eigen land aan het bestrijden is”. Waar hebben we dat nog gehoord?
Wat ook helpt om de geloofwaardigheid te verhogen, zijn de
acteerprestaties van Kidman en Penn, die zeer goed op elkaar zijn
ingespeeld. Zoals we ze bezigzien in de film, zouden we bijna
denken en hopen dat er een romance mogelijk is tussen beide, maar
Pollack blijft zich vasthouden aan de realiteit van de situatie en
weerstaat de verleiding van een love story. Al die elementen
waarmee je normaal gezien makkelijk punten scoort bij een publiek
(geweld, seks), worden hier bewust achterwege gelaten. Geen
goedkope thrills, dit is een film voor een volwassen publiek dat
weet hoe het twee uur lang gewoon op z’n reet moet zitten kijken,
luisteren en opletten. Respect.

Het gevolg van al dat gepraat en de ingehouden dramatische stijl
van de film, is dat wanneer Pollack dan toch typische
thriller-scènes inlast, die ook écht werken. We krijgen een scène
op een bus die werkelijk zenuwslopend is, en ook de laatste twintig
minuten zijn razend spannend. Dat zijn scènes die de regisseur
verdiend heeft door de rest van z’n film te investeren in het
opbouwen van een goed doordachte plot en personages waar we iets
voor kunnen voelen.

Een perfecte film is ‘The Interpreter’ zeker niet – daarvoor duurt
hij net iets te lang, met net iets té veel scènes waaruit duidelijk
moet worden dat Sean Penn Nicole Kidman aanvankelijk niet vertrouwt
en vice versa. En daarvoor krijgen we ook net iets teveel dialogen
met bloemrijke metaforen zoals: ‘We staan beiden aan één kant van
een rivier.’ Maar niettemin is en blijft dit een thriller die het
kopje gebruikt waar de meeste van z’n soortgenoten hun testosteron
zouden laten spreken. Het deed verdomd deugd om zo nog eens iets te
zien.

http://www.interpretermovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =