Hostage




Bruce Willis kan maar geen afscheid nemen van de good cop
die hij al jaar en dag gestalte geeft op het witte doek. Ook al
kondigde hij een tijd geleden zijn breuk met het genre aan, toch
zien we hem weer in de rol kruipen van heldhaftige flik. Binnenkort
gaat Willis het zoveelste vervolg op ‘Die Hard’ inblikken, nu is
hij te zien in ‘Hostage’, een film die schippert tussen een
actiefilm en een psychologische thriller.

De titel dekt onmiddellijk de volledige inhoud: ‘Hostage’ gaat over
gijzelen en gegijzeld worden, niet meer, niet minder. Jeff Talley
(Bruce Willis) was ooit de onderhandelingsheld van de LAPD, maar na
een fout afgelopen gijzelingsdrama heeft hij zich teruggetrokken in
Bristo Caminio als ‘chief of police’. Op een dag komt er een
noodoproep binnen op het politiekantoor, en bij gebrek aan reactie
van zijn waarde collega’s, besluit Talley zelf een kijkje te gaan
nemen. Maar waar rook is, is natuurlijk ook vuur – in dit geval
letterlijk op te nemen. Drie puberale nozems die zich bezighouden
met het carjacken van dure auto’s zijn het huis binnengedrongen van
de rijke stinkerd Walter Smith (Kevin Pollack), die er woont met
z’n twee kinderen Tommy (Jimmy Bennett) en Jennifer (Michelle
Horn). De bedoeling was weer buiten te rijden met diens chique bak,
maar het plan loopt anders dan voorzien en voor ze het weten hebben
ze moord en gijzeling op hun palmares staan. Talley, de
gedoodverfde ‘negotiator’, is zijn mislukking in Los Angeles nog
niet vergeten, en beslist om naar huis te gaan, waar zijn vrouw
Jane en dochter Amanda op hem wachten. Maar ook dit loopt niet
zoals gepland. Talley maakt op weg naar huis kennis met een bende
bivakmutsen die dringend iets willen dat in het huis van de
gegijzelde familie Smith aanwezig is. Als Talley hen dit kan
bezorgen, krijgt hij zijn vrouw en dochter terug – die op hun beurt
ook gegijzeld zijn. Talley heeft geen keus, keert terug naar het
huis van de Smiths en valt terug in zijn oude rol.

Het verhaal van ‘Hostage’ is volgens Bruce Willis slimmer en meer
doordacht dan de flauwe vertelsels die achter de meeste actiefilms
schuilgaan. Of iedereen het hiermee eens zal zijn, betwijfel ik.
Toch moeten we de film nageven dat – ondanks het niet zo bijzondere
verhaal – hij mooi oogt. De regisseur heeft duidelijk aandacht voor
detail, met een inventief gebruik van korrel, perspectief en leuke
effecten. Zo zijn de begin- en eindgeneriek op een zeer
Hitchcockiaanse manier gefilmd, wat de prent onmiddellijk iets
‘meer’ geeft. Dat typeert dan ook meteen de hele film: ‘Hostage’ is
nét iets meer dan enkel actie, dan een opeenvolging van knallende
geweerschoten, duizelingwekkende achtervolgingen, strakstaande
flikken en zwetende oksels. De regisseur maakt hier en daar een
grapje, en ook Bruce Willis op zijn knieën in zijn (bijna) nakie –
have you been working out? – is best wel geinig. Voor de
liefhebbers van het genre zal dit vast en zeker een smakelijke
snack zijn. ‘Hostage’ verteert snel, kent weinig rustpunten, en mag
daardoor met recht en rede een onderhoudende film genoemd
worden.

Hoewel ik Bruce Willis liever bezig zie in films als ‘Twelve Monkeys’, ‘Pulp Fiction’ of ‘The Sixth Sense’, is hij een kei in het
neerzetten van actiehelden. Natuurlijk doet ‘Hostage’ een belletje
rinkelen, en denken aan de ‘Die Hard’ films, wat totaal niet uit de
lucht gegrepen is. De eerste ‘Die Hard’ draait eveneens volledig
rond een gijzeling, en ook daar is één van de gegijzelden Willis’
vrouw. Maar de regisseur had duidelijk geen zin in dit soort voor
de hand liggende vergelijkingen, en maakte er preventief komaf mee
door een flik tot tweemaal toe tegen Talley te laten zeggen
“This is not L.A.!” – de stad waarin ‘Die Hard’ zich
afspeelt. Toegegeven, Talley werkte vroeger in L.A., zoals we zien
in de eerste scène – en de flik verwijst natuurlijk daarnaar – maar
ook dat zal niet voor niets zijn.

Uiteindelijk moeten we toegeven dat Willis opnieuw een zeer
overtuigende acteerprestatie heeft neergezet – niemand die zo
fotogeniek de camera in kan staren tijdens een close-up, en daarvan
krijgen we er toch weer heel wat. De acteur is zo vergroeid met
zijn rollen, dat het met momenten nog nauwelijks opvalt dat er een
camera aanwezig is die onze wereld scheidt van die van de film. Dit
kan jammer genoeg niet gezegd worden van Willis’ dochter Rumer, die
koste wat het kost wilde meedoen in papa’s nieuwe film. Eén van de
voorwaarden voor Willis om de rol in ‘Hostage’ voor zijn rekening
te nemen, was dan ook daadwerkelijk dat Rumer een rolletje
toegewezen zou krijgen. Misschien heeft ze de kans nog niet
gekregen om haar acteertalent ten volle te exploreren – als Amanda
Talley komt ze maar een aantal momenten in beeld – en zullen we
later meer van haar horen, ook al vrees ik daar een beetje
voor.

‘Hostage’ is een te pruimen filmpje, dat zich nestelt in de
middelmaat, en dankzij de zorg en aandacht die Siri besteed heeft
aan het visuele, wordt gered uit de categorie ‘slechte films’. De
film creëert geen valse verwachtingen, je krijgt waar je voor komt:
een actiefilm die ietwat diepgang pretendeert en daar héél
sporadisch ook aan toekomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + elf =