Als ik al mijn Paradise Lost platen vanonder het stof haal, kan ik
enkel besluiten dat hun gloriedagen reed sinds 1995 voorbij zijn.
Het verschroeiende, ja zelfs grensverleggende niveau dat de heren
uit het Engelse Halifax met ‘Shades Of God’, ‘Icon’ en ‘Draconian
Times’ bereikt hebben, hebben ze sindsdien nooit meer kunnen
evenaren. Nochtans zijn zij degenen die, door hun sound voortdurend
te laten evolueren, metal voor het grote publiek toegankelijk
hebben gemaakt. Toen de onvermijdelijke elektronica haar intrede
maakte in hun muziek en Holmes en co. hun lange lokken lieten
kortwieken, is het met Paradise Lost alleen maar bergafwaarts
gegaan. Toegegeven: op ‘One Second’ stonden met o.a. ‘Sane’ en
‘Another Day’ nog een aantal uitstekende nummers. ‘Host’ en
‘Believe In Nothing’, hun daaropvolgende studioplaten, waren
daarentegen stinkers van formaat. Toen, nu drie jaar geleden,
‘Symbol Of Life’ werd voorgesteld, dacht ik dat de ouwe rakkers van
Paradise Lost back on track zaten. Maar helaas…
Met pijn in het hart moet ik vaststellen dat Paradise Lost er met
hun tiende schijf wéér op achteruit zijn gegaan. Weg zijn het
gevaar, de originaliteit en de ballen. Alwéér klinkt alles té
organisch en mooi gepolijst. Zelfs de productie van Rhys Fulber,
die de ster van Fear Factory als
nooit tevoren liet schitteren, heeft daar niks aan kunnen
veranderen. Okee, de vijf eerste nummers kunnen nog boeien. Zo
begint ‘Don’t Belong’, zoals in de goeie ouwe tijd, met een
veelbelovende pianomelodie en zijn ‘Forever After’ en ‘Grey’ gewoon
goed geschreven, gecomponeerde en in de oren liggende metalnummers.
Jammer genoeg volgen daarop nog zeven nummers die perfect
illustreren wat er verkeerd zit bij Paradise Lost: Holmes en
Macintosh willen nog wel, ze kunnen het echter niet meer.
Naar mijn mening zijn er slechts twee oplossingen om het zinkende
schip, dat Paradise Lost nu wel degelijk is, te redden: ofwel
steken de muzikanten de koppen – nog maar eens – bij elkaar, zetten
ze alles op een rijtje en herbronnen ze zichzelf, of ze hakken een
centimetersdikke knoop door en zetten een punt achter wat we toch
wel een fantástische carrière kunnen noemen.
