The Kills :: No Wow

Tijdens de grote garagerock-revival van 2003 was tussen de grote
kanonnen als The Strokes en The White Stripes nog een ander plaatje
dat een plaats in de spotlights wist op te eisen. The Kills
brachten met Keep On Your Mean
Side
een geweldig smerige plaat uit, met songs die tot de
essentie gestript werden en allemaal even rauw en vuil klonken. Dat
het allemaal natuurlijk niet bijster origineel was, daar sprak
niemand over, evenals over het feit dat ze wel héél erg hun best
deden om cool over te komen. De live-show was des te meer
spraakmakend, vooral door de bloedgeile spanning die tussen het
gemengde duo op podium hing. Dat had vooral oog voor elkaar, en
leek zich niets aan te trekken van het publiek. Bovendien moest de
kettingrokende zangeres VV al meer dan eens na een optreden door de
crew van het podium geholpen worden.

Nu, twee jaar later, is opvolger No Wow klaar, en moet er bewezen
worden dat ze ook zonder de immense media-aandacht rond “all
things garage
” kunnen overtuigen. Aan de formule is niets
veranderd: The Kills bestaat nog steeds uit zangeres VV (Alison
Mosshart) en zanger/gitarist Hotel (Jamie Hince). Ze worden als
vanouds gesteund door een drummachine, die nu nóg ziellozer klinkt
dan op het debuut. De productie is opnieuw wat we van een
garagerockalbum kunnen verwachten; het lijkt alsof deze cd gemaakt
is met apparatuur die al ruime tijd stof gevangen heeft, in een
studio waar de rook in een dikke wolk aan het plafond hangt en waar
naar alle waarschijnlijkheid niet al te veel licht kan
binnenvallen. En dat hun songs nogal schatplichtig zijn aan die van
ons aller lieftallige PJ Harvey, dat nemen we er maar voor lief
bij.

Op het eerste gezicht lijkt de drumcomputer enkel als ritme voor de
songs te dienen, maar vaak speelt hij wel een bepalende rol. Zo
wordt een strak ritme in ‘Love Is A Deserter’ en ‘The Good Ones’
geïnjecteerd, waardoor deze nummers een op het eerste gezicht
vreemde groove meekrijgen. Hierin bestaat juist het grote verschil
met Keep On Your Mean Side: ‘No
Wow’ heeft meer diepgang, wat duidelijk te horen is op ‘Murdermile’
en ‘Rodeo Town’.

Halverwege de plaat kunnen we wel van een klein dipje spreken. ‘I
Hate The Way You Love pt.2’ leek op papier misschien geen slecht
idee (het tempo van pt.1 wordt behoorlijk naar omlaag gehaald),
maar ruikt wel wat naar krampachtig vulsel. Ook ‘Sweet Cloud’ mocht
voor ons part het album niet gehaald hebben. Het duurt pas tot het
uitstekende ‘Rodeo Town’ vooraleer het duo weer op volle kracht
komt.

Buiten wat minder goede songs staat er nog genoeg lekkers op ‘No
Wow’ om van een geslaagd album te kunnen spreken. Om bij de echte
top van de rock te horen, moeten ze echter nog wat meer een eigen
stem zoeken, en wat van de pretentie laten varen. Als ze hiernaast
hun groei nog kunnen verder zetten op de volgende plaat, zijn ze
nog tot grootse dingen in staat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =