Tussen alle kortstondige hypes en releases van supergroepen door,
is het moeilijk voor kleinere artiesten om nog op te vallen, hoe
goed ze ook zijn. Vooral muzikanten die de eerbiedwaardige stiel
van het singer-songwriterschap beoefenen, worden vaak niet door een
groter publiek opgemerkt Een spijtige zaak, want hierdoor glippen
nogal wat schitterende platen door de mazen van het net. We hopen
in ieder geval ten zeerste dat dit niet met de nieuwe plaat van
Josh Rouse gebeurt. De singer-songwriter heeft met ‘Nashville’,
zijn 5de plaat in 7 jaar tijd reeds, een perfect geneesmiddel tegen
de koude winterdagen of eenzame nachten in het algemeen
uitgebracht.
Uitgangspunt van zijn songs is daarbij steeds een gebroken relatie.
Josh Rouse zegt hier niet alleen vaarwel tegen zijn vriendin, maar
ook tegen de stad waarin hij tien jaar van zijn leven doorgebracht
heeft en dus ook een speciale band mee verkreeg: Nashville, beter
bekend als het country-hart van de Verenigde Staten. De bard heeft
deze stofferige stad al een tijdje ingeruild voor het iets
aangenamere Spanje.
Ondanks de titel, kunnen we dit in ieder geval géén country-plaat
noemen. Rouse is een jongen van zijn tijd en weet dus dat pop en
rock nu eenmaal meer aanspreken dan “oubollige” country, een genre
waar over het algemeen nog steeds op neergekeken wordt. Noem het
alsjeblieft geen poprock, een omschrijving waar we op de
enola-redactie behoorlijk van gaan walgen (K’s Choice
anyone?), en waarmee de plaat geen goed gedaan wordt. U mag
het wél een heerlijke smeltkroes van verschillende genres en
invloeden noemen. Het klinkt allemaal bovendien zo vederlicht en
zweverig dat het misschien niet opvalt hoe slim de arrangementen in
elkaar zitten, en hoe degelijk er gemusiceerd wordt. 10 liedjes
staan hier broederlijk naast elkaar, en we kunnen zonder
overdrijven zeggen dat er nogal wat pareltjes bij zitten. Om
lukraak enke’le voorbeelden aan te halen: de prachtige single’
Winter In The Hamptons bevat heerlijke fluisterzang en drijft op
een leuk arrangement, ‘Sad Eyes’ is een treurige pianoballad, maar
dan zonder de stroperigheid die daar meestal mee gepaard gaat en
het swingerige ‘Why Won’t You Tell Me That’ lijkt misschien een
vreemde eend in de bijt, op zich is het een sterke song. Tekstueel
valt er ook niets negatiefs te vertellen. Rouse gaat op een
eerlijke manier met de gebroken relatie om, zonder die volledig en
met alle ranzige details voor het publiek te grabbel te gooien.
Iets waar melancholische zielen zeker tevreden mee zullen
zijn..
Josh Rouse laat op ‘Nashville’ een diepe indruk na en toont aan dat
hij één van de betere singer-songwriters van het moment is.
Hopelijk is dit de plaat van de doorbraak en krijgen we zijn
bloedeerlijke songs – als alternatief voor de gewoonlijke troep –
ook op de radio te horen. Heerlijke plaat.
