The World after 04/02 :: Vikings & Waffles

Melancholie, nostalgie en weemoed gaan hand in hand met maatschappijkritiek op dit knappe album van The World after 04/02, een Zweeds-Belgisch duo. Vikings & Waffles is een verrassend eerlijk en ronduit hip hopalbum geworden.

The World after 04/02 is een project van Cavemen Speak’s Siaz / Tom en zijn haast onafscheidelijke maatje Marcus van Stacs of Stamina. Het album is een verrassend straight-in-your face hiphopalbum geworden. De ietwat melancholieke toon die een album lang volgehouden wordt, is dan ook het enige punt waarop dit album sterk verschilt van vele andere releases van de laatste jaren.

Hoewel opener "Scratching Butterfly Wings" nog een ietwat bevreemdende feel heeft, het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan, klinkt het toch verrassend eenvoudig. De toon is onmiddellijk gezet want in "Metropolite" domineert de akoestische gitaar, enkel de op zijn minst apart te noemen achtergrondgeluiden verraden nog enigszins de achtergrond van Tom en Marcus. In "Vikings & Waffles" brengt een droeve piano ons terug naar mistroostige zondagen uit onze jeugd. Weemoed ondersteund door een beat. Maar vooraleer we volledig in zak en as gezeten een klaagzang op onze verloren gegane jeugd aanheffen, beluisteren we snel "Did Your Mom Wash My Clothes?": hiphop pur sang met een heerlijk laidback-gevoel en naar wij vermoeden een knap naar de achtergrond gemixte sample van Quincy Jones, die ook al te horen was op het magistrale "Passin’ me By" van The Pharcyde.

"Take The Bullettrain Or Die Trying" is een duidelijke sneer naar het bezette Irak en hoe alles daar fout loopt. De country-viool die opeens in het nummer opduikt, geeft perfect het outlawgevoel van het nummer weer. Het is niet het enige nummer met een duidelijke politieke ondertoon want "Marcus & Tom for City Hall!" mengt nostalgie met maatschappijkritiek, muzikaal overgoten met een soulvol, weemoedig sausje. "The Suicide Of Even Steven" heeft dan weer een dreigende ondertoon waarmee een gevoel van zelfvertwijfeling beklemmend opgeroepen wordt. De oproep "Do It! Do It!" smaakt ook na de tweede beluistering nog steeds even wrang. Na zoveel dreiging hebben we behoefte aan een verpozing maar "Nature Song" geeft niet de verwachte catharsis. Integendeel, de kale gitaarklanken klinken in samenspraak met een kurkdoge drum en ijle violen zo mogelijk nog desolater.

Hoewel er op Vikings & Waffles met verschillende producers gewerkt wordt, klink het album verrassend coherent. Dat het niet allemaal gesteun en weeklaag dient te zijn, bewijzen de songtitels "Lets Call This Song "Lionel Richie" for Now", "A Remix Of That First Song We Did" en het a capella ""Poetry Night" Sounds Too Pretentious". Helaas, of net niet, zijn de songs zelf zeker geen happy happy, joy joy songs te noemen. Het album bewijst dat ook met hiphop weemoed opgeroepen kan worden zonder in stijlbreuken te vervallen, alleen al hiervoor verdient het een plaats in uw platenkast.

Vikings & Waffles is dan ook een opvallend eerlijk album geworden ontdaan van alle franjes. Het enige minpunt op het album zijn de hoogst irritante tussenstukjes waarbij ene Gesan a capella-versie brengt van "Beach Boys", "The Scorpions" en "New Kids on The Block". Maar mits handig omspringen met de skip-toest kan u dit kleine euvel vermijden en dan rest u een alleraardigst album dat een gedroomde opener is voor het apartere werk uit de shadowarchivesstal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =