Om alle misverstanden te vermijden even de conclusie vooraan: Bloc Party heeft een fijn danspunkplaatje gemaakt. Echt! En toch. Twijfels dat wij hebben, twijfels!
Ten huize ons vinden we die hele postpunkrevival immers nogal steriel. Niet dat we niet ferm en vol overtuiging "shakedooown" meebrullen als "House Of Jealous Lovers" van The Rapture hier nog eens passeert, maar het is iets dat enkel leeft in de hoofden van journalisten en andere people in the know. In het sfeertje van die hippe jongens en meisjes die via hun geheime informatiekanalen en véél te vroeg downloaden altijd al maanden op voorhand weten welke naam met veel respect voor je uitgefluisterd dient te worden. Het grote publiek weten die groepen echter niet te bereiken.
Dat is absoluut niet erg als het gaat om Duysternamen als pakweg The Arcade Fire (nu mag u er nog wild over doen, binnen enkele maanden geeft u af op de eerste epigonen), groepen als The Rapture of Bloc Party mogen hun missie pas als voltooid beschouwen als ook uw jongere neefjes woest shakend de dansvloer innemen: postpunk op zijn best moet opruiend zijn en op zijn minst goeie fun zoals dat "House Of Jealous Lovers". Maar helaas; hoe entertainend ook, zelfs dat nummer heeft nooit bereikt wat het moest doen.
Danspunk is dus een genre dat faalt de mainstream te beroeren. Totnogtoe hoorden wij immers betrekkelijk weinig postpunk uit de boxen schallen op een fuif, en die ene keer dat het gebeurde moesten we vooral diep in ons geheugen graven eer we ons herinnerden dat het Bloc Party’s "Banquet" was. Neen, dan had u ons moeten zien toen The Killers drie minuten later de zaal plat denderden. Om maar te zeggen: waar gaat het eigenlijk om?
In het geval van Bloc Party om vier jongelingen uit Londen die creatief aan de slag gingen met de invloeden van "alle gitaargroepen die in de jaren ’70, ’80 en ’90 in Britse en Amerikaanse steden zijn gevormd." Denk daarbij vooral aan Gang Of Four, P.I.L. en andere groepjes die begin jaren tachtig het punkgeluid met funk injecteerden. Hetzelfde straatje als LCD Soundsystem en The Rapture dus, maar deze groep trekt expliciet de kaart van de rock.
Springerig, strak en jachtig alsof de conciërge van de studio al met rammelende sleutelbos aan de deur staat: zo klinkt Bloc Party op zijn best. In de aanstekelijke single "Banquet", bijvoorbeeld, maar even zozeer in prijsbeestje "Luno", dat helemà à l klinkt alsof de groep uit alle macht de flikken probeert af te schudden. Nog zo’n knaller: "She’s Hearing Voices" met zijn heerlijk holle drums.
Inzakken doet Silent Alarm wanneer dat jakkerende ritme wat eenvormig wordt en er daarboven weinig interessants meer gebeurt. We horen wel Cure-gitaartjes ("Price Of Gas") en Joy Divisionbaslijnen ("Pioneers"), maar helaas geen songs. Ook de paar pogingen om het wat trager aan te doen, gaan over het algemeen hopeloos de mist in. Enkel "This Modern Love" redt zich nog met een klaaglijke Smithsmelodie die het nummer alsnog op tempo trekt. Gelukkig is er dan weer "Positive Tension" om ons de dansvloer terug op te jagen.
De jeugd van tegenwoordig mag dus terug dansen, want Bloc Party voorzag hen toch van minstens enkele bloody good tunes. En toch hebben we niet het gevoel dat deze groep gaat slagen waar The Rapture en LCD faalden. We hebben het voor alle zekerheid nog eens nagekeken maar noppes: onze hippere vrienden hebben hem dan wel gedownload, onze broer wil niet aan dit Silent Alarm. Die danspunkrevolutie zal dus niet voor morgen zijn. Wij hebben ergens onze twijfels bij muziek als deze die blijkbaar enkel werkt onder laboratoriumcondities. Ja, zelfs al staan wij zelf te shaken in onze witte jassen. Maar: goed plaatje dus. Als u het soort mens bent dat zijn woonst stofvrij weet te houden.
